تبيين رابطۀ نحوۀ تجربۀ انسان در محيط به مثابۀ فاعل بدنمند و افزايش آگاهي هيجاني

بيان مسئله: يكي از مؤلفه‌هاي اصلي سلامت روان هيجان است. هيجانات مفاهيمي برساخته هستند كه مغز انسان با معنا دادن به دريافت‌هايش از درون بدن و محيط اطراف در فرايند شبيه‌سازي و پيش‌بيني، آنها را مي‌‎سازد و چگونگي تجربۀ محيط بر هيجانات مخاطب آن ‌تأثيرگذار است. اطلاعات محيط از طريق فرايندهاي ادراك به‌دست مي‌آيند كه اين ادراك دو رويكرد مي‌تواند داشته باشد: توجه به محيط و سعي در اكتشاف آن يا حضور بدون توجه در محيط. اگر انسان به مثابۀ فاعل بدنمند فعالانه محيط را تجربه كرده است، اين تجربه منجر به افزايش آگاهي او مي‌شود. قصد اين مقاله بررسي چگونگي فعال‌بودن فاعل بدنمند در محيط است به‌طوري كه منجر به افزايش آگاهي هيجاني مخاطب شود. با افزايش آگاهي هيجاني فرد، هيجان جديدي به دانه‌بندي هيجاني‌اش اضافه مي‌شود و در اين فرايند سلامت روان فرد نيز افزايش مي‌يابد.هدف پژوهش: هدف اين مقاله، پر كردن خلأيي نظري در حوزۀ ارتباط محيط و هيجانات با تأكيد بر افزايش سلامت روان است و سؤال آن اين‌گونه مطرح مي‌شود كه نحوه‌اي كه انسان بدنمند محيط را تجربه مي‌كند چه ارتباطي با آگاهي هيجاني او و افزايش سلامت روان آن فرد دارد؟روش پژوهش: اين مقاله، با راهبرد تحقيق كيفي و با رويكرد تفسيرگرايي، سعي دارد از طريق تبيين مفاهيمي چون هيجان، آگاهي هيجاني و بدنمندي در معماري و ارتباط آنها با هم، اثر تجربۀ بدنمند محيط بر آگاهي هيجاني مخاطب را مشخص كند.نتيجه‌گيري: اگر در حين تجربۀ محيط، اتفاق جديدي بيفتد و براي مخاطب ايجاد تمايز و جلب‌توجه كند و به بيان ديگر، در فرايند ادراك خطاي پيش‌بيني رخ دهد و اگر اين تجربۀ جديد حاوي معاني هيجاني باشد، منجر به ساخته‌شدن هيجان جديدي در مغز مخاطب و اضافه‌شدن آن به دانه‌بندي هيجاني او شده و اين، باعث افزايش آگاهي هيجاني او و در ادامۀ آن افزايش سلامت روان مي‌شود.