بررسي و نقد كاربرد روش معناشناسي هم‌زماني در «آفرينش و رستاخيز» اثر شينيا ماكينو

معناشناسي زبان‌شناختي كه به پيدايش معنا و سير پيشرفت و تحولات آن مي‌پردازد، روابط معنايي بين مفاهيم مختلف را شناسايي مي‌كند و شبكه‌اي از معاني مرتبط را استخراج مي‌كند، نقش بسزايي به‌ويژه در حوزه مطالعات قرآني داشته است.در اين مقاله، مكتب قوم زبان‌شناسي(مكتب بن) به‌عنوان پركاربردترين مكتب معناشناسي در عرصه مطالعات قرآني، موردبررسي قرارگرفته است كه ايزوتسو چهره برجسته اين مكتب به‌شمار مي‌رود. وي با برخورداري از پيشينه‌‌اي علمي در زبان‌شناسي و فلسفه، به بررسي معنا‌شناسانة واژه‌هاي كليدي قرآن پرداخته و سعي كرده با كشف ارتباط معنايي واژگان در يك شبكه معنايي گسترده، به‌نظام هماهنگ قرآني دست يابد كه در اين راستا از معناشناسي هم‌زماني استفاده مي‌كند كه شاگردش ماكينو نيز در اثر خود با استفاده از اين روش توانسته است جهان‌بيني كلي قرآن درباره آفرينش و رستاخيز را موردبررسي و استنباط قرار دهد. در اين پژوهش كتابخانه‌اي به نقد و بررسي روش‌شناسي و محتوايي «آفرينش و رستاخيز» پرداخته‌شده است. گزارشي از اثر ماكينو حاكي از تقابل جدي ساخت مفهومي آفرينش و رستاخيز در قرآن در عين وجود اشتراكاتي بين آن دو است كه وي علاوه بر روش‌هاي سنتي مراجعه به لغت، با استفاده از روش معناشناسي هم‌زماني و توجه به معاني اساسي و نسبي كلمات به فهمي دقيق‌تر از معاني آفرينش و رستاخيز دست‌يافته است.