رويكرد تاريخي نگري به قرآن با تاكيد بر اصطلاح دخيل باستان متاخرLate Antiquity از سوي خاورشناسان

در حوزه تفسير قرآن، دو رويكرد كلي تاريخي و غيرتاريخي، قابل بررسي است. عدم توجه به اين تفكيك و عدم توجه به سنخ رويكردي (نه روشي) موجب سوء تفاهمات جدي در تلقي تعارض نتايج تفسيري اين دو رويكرد است. دوگانه تفسير تاريخي و غيرتاريخي، بيشتر از آن كه يك دوگانه مانعه الجمع باشند؛ دوگانه اي مكمل اند. از سوي ديگر تحليل حافظه تاريخي، در مقايسه با گزارش هاي تاريخي، اهميتي دوچندان دارد. ناديده انگاشتن يا كم بها دادن به حافظه تاريخي و بزرگنمايي گزارش هاي تاريخي، مي تواند تحليل همان گزارش هاي تاريخي را نيز با مشكل مواجه كند. يكي از اصطلاحات پررنگ در ادبيات مسيحي – كه به ادبيات تفسير قرآن نيز راه پيدا كرده است- اصطلاح دوران باستان متاخر است. تحليل و برداشت غربيان از متون ديني را نمي توان بدون توجه به حافظه تاريخي در غرب به ويژه در دوران عهدباستان متاخر تحليل كرد. آنچه در دوران باستان متاخر و در ادامه در دوران قرون وسطي مشاهده مي شود؛ بيشتر از هرچيز خوي جنگ و غارت و وحشيگري است.