مقايسه اثربخشي زوج‌درماني طرحواره‌محور، هيجان‌مدار و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر كاهش ميل به طلاق در زوجين آستانه طلاق خانواده‌هاي نظامي

زمينه و اهداف: پيامدهاي ناگوار ناشي از پديده طلاق ضرورت انجام پژوهش جهت يافتن اثربخش‌ترين شيوه‌هاي علمي پيشگيري و كاهش آن را توجيه مي‌كند از اين‌رو پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي زوج‌درماني طرح‌واره‌محور (ST)، هيجان‌مدار (EFT) و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) بر كاهش ميل به طلاق زوجين در آستانه طلاق در خانواده‌هاي نظامي انجام گرفت.روش بررسي: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي و طرح پژوهش از نوع پيش‌آزمون–پس‌آزمون با مرحله پيگيري بود. از ميان تمامي زوجين مراجعه‌كننده به يكي از مراكز مشاوره تحت قرارداد نيروهاي مسلح در سال 1۳99، 60 زوج (گروه‌هاي ST، EFT، ACT و كنترل؛ 15 زوج در هر گروه) به روش نمونه‌گيري در دسترس با جايگزيني تصادفي انتخاب شدند. گروه‌هاي آزمايش 10 جلسه در جلسات درمان شركت كردند. ابزار پژوهش، پرسشنامه ميل به طلاق (روزبلت، جانسون و مارو) بود كه زوج‌هاي هر سه گروه در سه مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري، آن را تكميل كردند. داده‌هاي پژوهش حاضر با روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد هر سه شيوه زوج‌‌درماني در كاهش ميزان ميل به طلاق زوجين متقاضي طلاق به‌صورت معني‌داري اثربخش بودند و بالاترين ميزان اثربخشي به ترتيب متعلق به زوج‌درماني EFT با ضريب اتاي 0.976، ST با ضريب اتاي 0.963 و نهايتاً ACT با ضريب اتاي 0.927 بود. نتيجه‌گيري: از مداخلات زوج درماني مي‌توان در راستاي مداخلات باليني و درماني براي كاهش ميل به طلاق زوجين متقاضي طلاق استفاده كرد.