خودارزشيابي دانشجويان سال آخر رشته پزشكي يك دانشگاه منتخب در شهر تهران در زمينه‌ حداقل توانمندي‌هاي پزشكي عمومي

زمينه و اهداف: مطالعات مختلف نشان مي‌دهد كه آموزش پزشكي كنوني پاسخگوي نياز دانشجوياني كه قرار است پزشك شوند، نيست. هدف از انجام مطالعه حاضر خودارزشيابي دانشجويان سال آخر رشته پزشكي يك دانشگاه علوم پزشكي منتخب در شهر تهران بود. روش بررسي: مطالعه حاضر يك مطالعه توصيفي تحليل از نوع مقطعي بود كه در سال ۱۳۹۸ بر روي ۸۰ نفر از كارورزان پزشكي يك دانشگاه علوم پزشكي منتخب به انجام رسيد. ابزار گردآوري اطلاعات شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك و پرسشنامه استاندارد خودارزيابي كارورزان و پزشكان خانواده در زمينه حداقل توانمندي‌هاي پزشك عمومي بود. يافته‌ها: در اين مطالعه ميانگين سني دانشجويان 1/82 ± ۲۶ بود. ميانگين بالاترين نمره كارورزان مربوط به گويه مهارت باليني ارتباطي برابر با 0/64 ± 3/55 بود در حالي كه گويه اقدامات عملي كمترين نمره را كسب كرد. نتيجه‌گيري: دانشجويان و كارورزان پزشكي نيازمند برنامه‌ريزي گسترده براي افزايش مهارت باليني و غيرباليني هستند تا با استفاده از افزايش مهارت‌ها در حيطه‌هاي مختلف پزشكي، پزشكاني با توانايي بالا در تمام حيطه‌ها و بر طبق اصول، پزشكاني پنج ستاره تربيت شوند.