مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر تعهد و پذيرش (ACT) و درمان برنامه زماني پارادوكسي (PTC) بر بهزيستي روان‌شناختي پرستاران

زمينه و اهداف: اخيراً راهكارهاي جديد جهت افزايش بهزيستي افراد در مشاغل مختلف ارائه شده است كه ميزان اثربخشي آنها مشخص نيست؛ ، بنابراين پژوهش حاضر با هدف بررسي مقايسه اثربخشي درمان مبتني برتعهد و پذيرش (ACT) و درمان برنامه زماني پارادوكسي (PTC) بر بهزيستي روان‌شناختي پرستاران انجام شد. روش بررسي: روش پژوهش نيمه‌‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون  -پس‌آزمون با گروه كنترل بود. از پرستار شاغل در بخش‌‌هاي مختلف يكي از مراكز درماني نظامي شهر تهران در سال ۱۴۰۱ ۴۵ نفر به صورت در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي به سه گروه ۱۵ نفري (دو گروه آزمايش و يك كنترل) تقسيم شدند. افراد گروه ACT در ۸ جلسه ۶۰ دقيقه‌‌اي فردي و PTC در ۶ جلسه ۶۰ دقيقه‌‌اي فردي شركت كردند. اما براي گروه كنترل مداخله صورت نگرفت. از فرم كوتاه پرسشنامه بهزيستي روان‌شناختي ريف استفاده شد. جهت تجزيه و تحليل داده‌‌ها از تحليل كوواريانس چندمتغيره و آزمون تعقيبي توكي استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه ACT و PTC بر بهزيستي روان‌شناختي پرستاران اثر دارد (p≤۰.۰۱). اما ACT بر بهزيستي روان‌شناختي اثربخش‌تر از PTC است (p≤۰.۰۱). نتيجه‌گيري: اين پژوهش يافته‌‌هاي كاربردي براي متخصصان سلامت روان با توجه به تأثير بيشتر ACT بر ميزان بهزيستي روان‌شناختي ارايه داد.