مقايسه اثربخشي روان‌درماني مبتني بر روايت درماني و درمان شناختي رفتاري بر احتمال لغزش بيماران وابسته به مواد افيوني پس از سم‌زدايي

هدف: هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي روان‌درماني مبتني بر روايت درماني و درمان شناختي رفتاري بر احتمال لغزش بيماران وابسته به مواد افيوني پس از سم‌زدايي بود. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل همه بيماران مراكز دولتي درمان و بازتواني اعتياد شهر بجنورد در سال 1401 بود. از اين بين، 45 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و گروه كنترل جاي دهي شدند. براي جمع‏آوري داده ها از پرسشنامه خطر لغزش استفاده شد. گروه هاي آزمايش به مدت 8 جلسه 90 دقيقه اي و هر هفته يك جلسه تحت روان‌درماني مبتني بر روايت درماني و درمان شناختي رفتاري قرار گرفتند، اما گروه كنترل هيچ مداخله اي دريافت نكرد و پس از مدت يك ماه دوره پيگيري براي هر گروه به اجرا در آمد. داده‌ها با روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري‌هاي مكرر تجزيه‌ و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج حاكي از اثربخشي هر دو روش روايت درماني و درمان شناختي رفتاري بر احتمال لغزش بود و هر دو رويكرد موجب كاهش احتمال لغزش بيماران شد. اثربخشي روايت درماني هم در پس‌آزمون و هم در دوره پيگيري بيشتر از درمان شناختي رفتاري بود. نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه در خصوص كاهش احتمال لغزش بيماران وابسته به مواد افيوني، استفاده از روان درماني مبتني بر روايت درماني نسبت به درمان شناختي رفتاري اثربخشي بيشتري دارد و روش مناسب تري است