اثربخشي درمان شناختي-رفتاري بر تنظيم شناختي هيجان و تحمل پريشاني در زنان داراي همسر وابسته به مواد

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان شناختي-رفتاري بر تنظيم شناختي هيجان و تحمل پريشاني در زنان داراي همسر وابسته به مواد بود. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه‌آماري پژوهش شامل تمامي زنان داراي همسر وابسته به مواد مراجعه‌كننده به مراكز ترك اعتياد شهر اهواز در سال 1402 بود. از اين بين، 32 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (16 نفر) و كنترل (16 نفر) قرار گرفتند. شركت كنندگان هر دو گروه پرسشنامه‌هاي تنظيم شناختي هيجان و تحمل پريشاني را در پيش آزمون و پس آزمون تكميل كردند. درمان شناختي-رفتاري در 8 جلسه 45 دقيقه‌اي با فراواني يك جلسه در هفته بر روي گروه آزمايش اجرا شد. داده‌ها با روش تحليل كوواريانس چندمتغيري تجزيه‌ و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين دو گروه تفاوت معني‌داري وجود داشت و درمان شناختي-رفتاري باعث افزايش تحمل پريشاني و بهبود مهارت هاي تنظيم شناختي هيجان در زنان داراي همسر وابسته به مواد شد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به دست آمده، متخصصين حوزه ي اعتياد مي‌توانند با استفاده از روش درمان شناختي-رفتاري بر افزايش توانمندي‌‌هاي مرتبط با تحمل پريشاني و مهارت هاي تنظيم شناختي هيجان تأكيد كنند.