تحليل توزيع اعتبارات بخش ايمني روستاهاي شهرستان تهران و ارائه الگوي راهبردي ايمني سكونتگاه‌هاي روستايي

روستاها به عنوان يكي از بسترهاي سكونتگاهي انسان و مخاطرات محيطي به عنوان پديده طبيعي از مهمترين مباحث جغرافيا در حوزه برنامه ريزي فضايي مي باشند. در همين راستا پژوهش حاضر به دنبال ارائه الگوي راهبردي ايمني سكونت گاه هاي روستايي( نمونه موردي روستاهاي شهرستان تهران ) مي باشد. با توجه به آرمان‌هاي نيل به توسعه پايدار، ارتقاء كيفيت زندگي، رفاه و توسعه اجتماعي و محيطي، لازم است كه مخاطرات طبيعي و آسيب‌پذيري نسبت به آن در كانون مباحث توسعه و برنامه‌ريزي در ابعاد مختلف بخشي و فضايي و نيز در سطوح مختلف محلي تا ملي و بين‌المللي قرار بگيرد. پژوهش حاضر از نظر روش شناسي توصيفي – تحليلي و از نظر هدف كاربردي مي باشد. جمع آوري  داده ها و اطلاعات بصورت ميداني(پرسشنامه به روش دلفي) و اسنادي انجام شده است تجزيه و تحليل اطلاعات با آمار توصيفي و استنباطي و مدل SWOT و AHP انجام شده است نتايج تكنيك دلفي پژوهش نشان مي دهد كه در مديريت ايمني مراكز روستايي هيچ الگو و طرحي مؤثري وجود ندارد.  اين مراكز به لحاظ خدمات ايمني و آتش نشاني به مراكز شهري وابسته هستند و در نتيجه موجب اسيب پذير بالا اين مراكز در قبال مخاطرات مي شود. تحليل همبستگي پژوهش هم نشان مي دهد كه فاصله مراكز روستايي از تهران با برخورداري از خدمات ايمني رابطه معكوس وجود دارد. و همچنين هر چقدر مخاطرات محيطي روستا بالاتر است به همان ميزان وابستگي شغلي و درآمدي آن روستا به تهران بيشتر مي باشد.