نگاهي به مهم‌ترين مؤلفه‌هاي محتوايي اشعار آييني پس از انقلاب اسلامي

انقلاب اسلامي بر تمام عرصه‌هاي اجتماعي، سياسي، اقتصادي و فرهنگي و به‌ويژه ادبي ايران، تأثير بسيار عميقي گذاشته است. ادبيات فارسي در دورۀ انقلاب اسلامي بيش از هر زمان ديگر، تحت تأثير آموزه‌هاي اسلامي و به‌ويژه الگوهاي مذهبي تشيع قرار گرفت. متأسفانه بُعد حماسي واقعۀ سترگ عاشورا، كه از مهم‌ترين و اساسي‌ترين ابعاد آن به شمار مي‌رود، در تاريخ شعر عاشورايي به‌ندرت انعكاس يافته است. رويكرد حماسي كه حلقۀ مفقوده در طول تاريخ شعر آييني و عاشورايي ادبيات فارسي به شمار مي‌رفت، بعد از انقلاب اسلامي به‌يكباره احيا شد و پيام‌هاي عاشورا نيز در شعر عاشورايي انقلاب، در كانون توجه شاعران قرار گرفت و به رويكردي اساسي و پركاربرد تبديل ‌شد و اكثر شاعران انقلاب، مضامين حماسي را به‌طور گسترده در اشعارشان به ‌كار بردند. رويكرد حماسي در شعر عاشورايي و آييني انقلاب، ويژگي‌ها و مختصات منحصربه‌فردي همچون پيروزي خون بر شمشير، سازش‌ناپذيري در برابر ظالمان، استمرار عاشورا، نگاه حماسي به مرگ و ترجيح مرگ باعزت بر زندگي با ذلت و استقبال از مرگ سرخ و جز آن دارد. اين مقاله به شيوۀ توصيفي- تحليلي به بررسي ديوان شاعران معروف انقلاب اسلامي پرداخته است.