آيين‌هاي تَالوگرداني

هدف اين مقاله، بررسي و تحليل آيين «تالوگرداني» در فرهنگ مردم خراسان جنوبي است. اگر در خراسان جنوبي سالي بگذرد، باران نبارد و خشكسالي ادامه يابد، تعدادي از كودكان و نوجوانان جمع مي‌شوند و آيين «تالو گرداني» را انجام مي‌دهند تا غايت اضطرار و عجز مردم را به درگاه خداوند به نمايش بگذارند. آنچه از بررسي آيين‌هاي «تَالوگرداني» به دست مي‌آيد اين است كه تودۀ مردم در هنگامه‌هاي خشك‌سالي، خشكيدن نهرها و چشمه‌ها، عطش گوسفندان، نياز دامداران، كشاورزان و كودكان به آب را دستمايۀ توسل به خداوند قرار مي‌دهند و چوب عَلَم گونه‌اي به نام «تَالو» را به دست مي‌گيرند تا با تشكيل جماعتي از نيازمندان، مراسم «تالوگرداني» را هم‌صدا با فرياد استغاثه و درماندگي مردم در ميان كوچه‌ها و محلات برگزار كنند، باشد كه درياي رحمت خداوند به تلاطم آيد و چهرۀ غبارآلود «تالو»، طبيعت خشكيده و موجودات تشنه را سيراب كند. نگارنده روايت‌هاي مختلف «تالوگرداني» را از طريق پژوهش‌هاي ميداني فراهم كرده است و آن‌ها را با استفاده از شيوۀ توصيف و تحليل محتوا در اين نوشتار ارائه مي‌كند.