نقش آشنايي زدايي مبتني بر مؤلفه هاي سبك هندي(صائب و بيدل) در شعر آييني محمد سهرابي

محمد سهرابي از شاعران آييني معاصر با تخلص «معني» است. با سيري در شش دفتر شعري او به نظر مي‌رسد وي به سبك هندي و تتبع از صائب و بيدل علاقۀ خاصي دارد. انحراف از نُرم به‌مثابۀ عنصري مهم، همان‌گونه كه سبب تمايز شعر سبك هندي از اشعار دوره‌هاي پيشين شد، سبب نو شدن شعر آييني محمد سهرابي نسبت به آييني سرايان پيش از خود نيز شد. برخي از مؤلفه‌هاي آشنايي‌زدايي را مي‌توان در سبك هندي رديابي كرد. در پژوهش پيش‌رو كوشيده­ايم به اين پرسش پاسخ دهيم كه با نظرداشت ويژگي‌هاي سبكي شعر هندي، به‌ويژه اشعار صائب و بيدل، محمد سهرابي از كدام ويژگي­ها و مؤلفه‌هاي آن در ايجاد آشنايي‌زدايي در آفرينش شعر خود بهره گرفته است. به اين منظور، با روش تحليلي- توصيفي و بر اساس شواهد و مستندات به‌دست‌آمده، نشان داده‌ايم كه سهرابي با خلق تركيبات خاص، همانند صائب و بيدل هم تصاوير شعري خود را مخيل‌تر كرده، هم اين ظرفيت زباني را به خدمت مضمون‌ درآورده است. ذوق شاعرانۀ او صرفاً متعهد و همگام با ذوق عامه نيست، بلكه در راه خلق مضامين جهاني نيز گام برداشته است. وجود اسلوب معادله در شعر سهرابي، بيانگر ظرفيت زباني ديگري است كه سبب شده است لفظ در ساختار دو عبارت مستقل از هم در خدمت مضموني واحد قرار بگيرد. ذوق سهرابي صرفاً در خدمت خواص هم نيست و با بهره‌گيري از اصطلاحات عاميانه و باورهاي رايج در بين عموم، توانسته است زمينه‌اي براي انس عامه با شعر خود فراهم آورد.