انگاره‌هاي تقدس در آيين‌هاي سوگند در فرهنگ ‌عامۀ كرمانشاه

فرهنگ و باورهاي عامه، بخشي مهم و اساسي از تمدن هر ملتي است و به دليل ماهيت شفاهي آن، طي قرون و اعصار، زنده و پويا به حيات خود ادامه داده و از نسلي به نسلي منتقل شده است. فرهنگ و باورهاي عامه كه ريشه‌اي ديرپا و كهن دارد، با مظاهر مختلف فرهنگي ازجمله اسطوره، حماسه، زبان و... در ارتباطي تنگاتنگ است. نگارنده در اين پژوهش با روش تحليلي و ميداني و با هدف نيل به ريشه‌هاي آيين‌هاي سوگند در فرهنگ عامۀ كرمانشاه، به بررسي و تحليل ارتباط باورهاي عامۀ آييني و نجومي عشاير كرمانشاه (با تمركز بر ايل‌هاي سنجابي، كلهر و گوران) با اساطير پرداخته است. برآيند تحقيق، گوياي آن است كه احترام به آسمان و سوگند به آن، اعتقاد به داوري خورشيد و دعا به درگاه آن، سوگند به اوقات خورشيد و ماه و آيين سوگند هفت‌گام، اصلي‌ترين اعتقادات تنجيمي در ايل‌هاي مورد مطالعه است كه اين باورها، ريشه در اعتقادات اساطيري ايران و آيين‌هايي مثل زروانيسم، مهرييسم و دين زرتشتي دارد. گفتني است كه معتقدات بين‌النهرين نيز در شكل‌گيري بسياري از اين باورها تأثير نهاده و در دوره‌هاي متأخر، تأثير باورهاي اسلامي نيز قابل مشاهده است.