رابطه انگيزش دروني با شيفتگي تحصيلي دانشجويان علوم پزشكي: نقش ميانجي درگيري تحصيلي

مقدمه: تجربه شيفتگي تحصيلي يكي از عوامل كليدي و شاخص هاي مهم براي ارتقاي كيفيت آموزش دانشجويان است. پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه شيفتگي تحصيلي و انگيزش دروني با نقش ميانجي درگيري تحصيلي در دانشجويان علوم پزشكي انجام شد. روش: روش پژوهش، تحليلي مقطعي از نوع همبستگي بود. از بين دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي كاشان در سال تحصيلي 1403-1402 تعداد 356 دانشجو از بين 3377 نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي انتخاب شدند. شركت‌كنندگان به  پرسشنامه‌هاي انگيزش تحصيلي هارتر، درگيري تحصيلي ريو و تسنگ و شيفتگي تحصيلي مارتين و جكسون پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از شاخص‌هاي آمار توصيفي (ميانگين و انحراف معيار) و روش مدل معادلات ساختاري به روش حداقل مربعات جزئي با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS نسخه 24 و  Smart PLS نسخه 3 تجزيه ‌و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه ميانگين و انحراف استاندارد انگيزش تحصيلي دروني 13/37±56/28، درگيري تحصيلي 25/06±97/49 و شيفتگي تحصيلي 66/5±30/28 بود و در حد متوسط مي باشند. به ‌علاوه، نتايج مدل‌سازي معادلات ساختاري نشان داد كه الگوي مطرح‌شده در پژوهش داراي برازش مناسبي است و انگيزش تحصيلي دروني مي تواند شيفتگي تحصيلي دانشجويان علومپزشكي را به‌طور مستقيم و معني داري پيش بيني نمايد (ß=0.35, P .001) و نقش ميانجي درگيري تحصيلي در رابطۀ ميان انگيزش تحصيلي دروني با شيفتگي تحصيلي (ß=0.12, P .001) به روش برآورد بوت استرپ مورد تأييد قرار گرفت. نتيجه‌گيري: انگيزش تحصيلي دروني مي‌تواند به افزايش درگيري تحصيلي انجاميده و از اين طريق به افزايش شيفتگي تحصيلي كمك نمايد. با توجه به يافته‌هاي به ‌دست‌آمده، پيشنهاد مي‌شود برنامه‌ريزان آموزش پزشكي و اساتيد از طريق ايجاد جوّ تعاملي و مشاركتي، تكاليف چالش‌برانگيز و جذاب به تقويت درگيري تحصيلي دانشجويان كمك نموده و از اين طريق، شكل گيري تجربه شيفتگي دانشجويان را تسهيل نمايند.