نقد و بررسي اختلاف قرائت‌هاي آوايي و ساختاري قرآن بر مبناي ساختارهاي زباني ادبيات عرب «نمونه مورد بررسي: جزء اول»

از رهگذر قرائات علمي، اتّفاق نظر يا اختلاف ناقلان كتاب خدا قابل شناسايي است. ميان قرائت‌هاي قرآني و زبان عربي رابطه تنگاتنگي هست؛ زيرا قرآن مؤثرترين عامل پي‌ريزي و تدوين قواعد عربي است؛ چرا كه نخستين نحويان زبان عرب، خود جزء قُرَّاء قرآني بوده‌اند. در قرائت شماري از آيات قرآن ميان قاريان اختلاف است. اختلاف در قرائت پيشينه‌اي كهن دارد و يك واقعيّت تاريخي است كه دليلي بر انكار آن وجود ندارد.در اين نوشتار، با استفاده از روش توصيفي- تحليلي، موارد اختلافي در قرائت قُرَّاء سبعه در جزء اوّل قرآن كريم، با استعانت از كتب لغوي، اعرابي و تجويدي و با تبيين علل لغزش‌ها، در دو بخش آوايي و ساختاري مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي‌دهد كه در ميان مكاتب قرائت، كوفيان موفق‌تر از بقيه عمل كرده‌اند. عاصم كوفي در ميان قاريان هفت‌گانه داراي كمترين لغزش بوده و روايت حفص از عاصم بيشترين انطباق را با قواعد ادبيّات عرب داشته و در مقابل قُنبُل، راوي ابن‌كثير مكّي، ضعيف‌ترين عملكرد را در قرائت داشته است.