شكوفايي كلاس درس و پيامدهاي مثبت تحصيلي آن: آزمودن برازش الگوي آليسون، واترز و كرن

هدف از پژوهش حاضر، بررسي برازش مدل سيستمي شكوفايي كلاس درس آليسون و همكاران و تعيين پيامدهاي مثبت تحصيلي آن بود. پژوهش حاضر، توصيفي و از نوع مطالعات همبستگي بود. با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي، تعداد 1000 نفر از دانش‌آموزان مقطع دوم متوسطه شهر اراك از 20 مدرسه و 100 كلاس درس (هر كلاس 10 نفر) انتخاب شدند و به ابزارهاي پژوهش شامل مقياس شكوفايي كلاس درس، سرزندگي تحصيلي، انگيزش تحصيلي، رضايت تحصيلي و درگيري تحصيلي پاسخ دادند. به‌منظور تحليل داده‌ها از روش معادلات ساختاري مبتني بر رويكرد حداقل مربعات جزيي استفاده شد. نتايج نشان دادند مدل شكوفايي كلاس درس و پيامدهاي مثبت تحصيلي آن از برازش پذيرفتني و رضايت‌بخشي برخوردار است. براساس مدل ذكرشده، شكوفايي كلاس درس از چهار عامل انسجام، انعطاف‌پذيري، ارتباط و بهزيستي و عوامل انسجام، انعطاف‌پذيري و ارتباط هر كدام از سه خرده‌مقياس و عامل بهزيستي از شش خرده‌مقياس تشكيل شده‌اند كه همگي از بارهاي عاملي رضايت‌بخشي برخوردار هستند. به‌علاوه، مهم‌ترين پيامدهاي مثبت تحصيلي شكوفايي كلاس درس عبارت‌اند از درگيري تحصيلي، انگيزش تحصيلي، سرزندگي تحصيلي، رضايت تحصيلي و پيشرفت تحصيلي. روايي واگراي مدل شكوفايي كلاس درس و پيامدهاي مثبت تحصيلي آن با استفاده از معيار هتروتريت-مونوتريت و روايي همگراي آن با استفاده از ميانگين واريانس، تبيين و شاخص قابليت اطمينان رائو بررسي و تأييد شد. نتايج نشان دادند همه ضرايب به‌دست‌آمده براي متغيرهاي اصلي مدل، مطلوب و رضايت‌بخش هستند. برازش كلي مدل نيز با استفاده از شاخص نيكويي برازش نشان‌دهنده برازش قوي مدل است. نتيجه گرفته مي‌شود كه از مدل سيستمي شكوفايي كلاس درس مي‌توان به‌عنوان يك ابزار نوين در روانشناسي مثبت و بهبود شكوفايي كلاس استفاده كرد.