پيش‌بيني نيرومندي من براساس خداپنداره، خداپنداشت، خودپنداره و خودپنداشت

اين پژوهش با هدف شناسايي نقش خداپنداره/خداپنداشت – خودپنداره/خودپنداشت در پيش‌بيني نيرومندي من و خرده‌مقياس‌هاي آن (اميد، اراده، هدف، شايستگي، وفاداري، عشق، مراقبت و خرد) انجام شد. روش اين پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي است. شركت‌كنندگان 250 نفر از دانشجويان دانشگاه تهران و شاهد بودند كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي خداپنداره – خودپنداره براي مداخلات معنوي و پرسشنامه نيرومندي من‌ استفاده شد. داده‌ها با استفاده از روش رگرسيون چندگانه تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج حاصل رگرسيون چندگانه نشان دادند اين مدل رگرسيوني معنادار و درصد واريانس تغيير براي خرده‌مقياس‌هاي اميد، اراده، هدف، شايستگي، وفاداري، عشق، مراقبت، خرد معني دار است. نتايج نشان دادند خداپنداشت و خودپنداشت نيرومندي من و خرده‌مقياس‌هاي آن را با جهت مثبت و خودپنداره و خداپنداره نيرومندي من و خرده‌مقياس‌هاي آن را با جهت منفي پيش‌بيني مي‌كند. اين يافته‌ها اهميت بحث معنويت خداسو در پيش‌بيني نيرومندي من را نشان مي‌دهد.