سنجش ابعاد زيست پذيري و توسعه پايدار محله‌اي (نمونه موردي: محلات شهر سراب)

به دنبال تغيير در شرايط و عوامل موثّر در گسترش و توسعه‏‌ي شهري در دوران اخير، محلّه‏‌هاي مسكوني انسان‌ساخت جايگاه ويژه‏اي در شكل‏گيري شهرها و توسعه‌‏ي پايدار آن‌ها داشته‌‏اند. توسعه‌‏ي شهري پايدار كه ازجمله نظريه‏‌ها و سياست‏‌هاي اخير و جاري تلقي مي‌شود، بخش عمده‌اي از ادبيات شهرسازي سال‏‌هاي اخير را به خود اختصاص داده است. امّا نظريه‏‌ي اخير در مقياس محلي هنوز به‌درستي تبيين نشده و مي‌تواند به‌‏عنوان موضوع پژوهش‏‌ها مدنظر باشد، توسعه‌ي پايدار در مقياس محلّه مسكوني است. زيست پذيري بهبود كيفيت فضاهاي شهري در شهرهاي مدرن همراه با انساني كردن آن‌ها تا حد ممكن است. پژوهش حاضر سعي دارد تا وضعيت تنوع و توسعه در محلات ‌مسكوني را به‌عنوان يكي از اساسي‌ترين اركان توسعه‌‏ي پايدار شهري بسنجد. در اين مقاله از روش توصيفي تحليلي استفاده‌شده است. براي سنجش تنوع و توسعه‏ي محلات و شاخص‌هاي زيست پذيري شهري، الگويي كيفي با 3 شاخص كلي (تنوع در ساخت، تنوع در استفاده و تنوع در كاربران) و 69 متغيّر طراحي و استفاده‌شده است. سپس براي تحليل اطلاعات و تصميم‌گيري نهايي از روش تصميم‌گيري چند شاخصه (MADM) غير جبراني ماكسي‌مين و ماكسي‌ماكس استفاده شد. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد به ترتيب محلات 12، 8، 6، 2، 9، 1، 3، 11، 10، 7، 5 و 4 داراي وضعيت مطلوب تنوع و توسعه بوده‌اند.