تحليل ميزان شهرگرايي در شهر سبزوار

شهر گرايي به‏ عنوان مرحله‏ي ‏نهايي و كيفي زندگي شهري يا نتيجه ‏ي شهرنشيني محسوب مي ‏شود. شهر گرايي به‏ عنوان سبك جديدي از زندگي اجتماعي توانسته آثار عميقي بر رفتار شهروندان ايجاد نمايد و اين موضوع به يكي از دغدغه ‏هاي متخصصين شهري تبديل‌شده است. پژوهش حاضر باهدف بررسي عوامل موثّر بر ميزان شهر گرايي شهروندان سبزوار بر آن است تا دريابد كه ساكنان بافت مركزي، جديد و حاشيه شهر سبزوار تا چه ميزان پذيراي فرهنگ شهر گرايي شده‌اند؟ و شهر گرايي چه تأثيري بر نگرش آن‌ها گذاشته است؟ اين پژوهش از نوع توصيفي- تحليلي بوده كه اطلاعات به دو روش كتابخانه ‏اي و پيمايشي گردآوري‌شده و براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آزمون Ttestتك نمونه، اسپيرمن، تحليل واريانس و فريدمن و براي سنجش ميزان شهر گرايي در سه بافت موردمطالعه از مدل VIKOR استفاده‌شده است. حجم نمونه براي سه بافت 382 نمونه انتخاب‌شده است. مقدار آلفا براي كل شاخص‏ ها برابر با 0/78 به‌دست‌آمده است. نتايج تحقيق نشان مي ‏دهد كه از 6 شاخص موردبررسي در محدوده‏ي موردمطالعه، شاخص‏ هاي هويت شهروندي، فردگرايي، بي‌تفاوتي، تعاملات و عقلانيت رابطه معناداري با ميزان شهر گرايي شهروندان شهر سبزوار دارند امّا شاخص ازخودبيگانگي رابطه معناداري با شهر گرايي ندارد و نتايج مدل ويكور نشان مي ‏دهد كه ميزان شهر گرايي در بافت جديد  بيش‏تر  است و در مراتب بعدي بافت مركزي و بافت حاشيه قرار مي‏ گيرند. همچنين آزمون فريدمن نشان مي‏ دهد كه شاخص‏ هاي ازخودبيگانگي، بي ‏تفاوتي، فردگرايي و تعاملات به ترتيب بيش‏ترين تأثير را در ميزان شهرگرايي سه بافت موردمطالعه شهر سبزوار را دارا مي‎باشند. بنابراين يافته‏ هاي تحقيق نشان مي‏ دهد كه شهر سبزوار به لحاظ درجه شهرگرايي در وضعيت مطلوب و مناسبي قرار ندارد.