بازخواني مفهوم زمينه در راستاي معاصر سازي معماري روستايي (نمونه مطالعاتي:روستاي بليران در مازندران)

در حال حاضر بستر طبيعي، جغرافيايي و كالبدي روستا ها كه بخش مهمي از مفاهيم كالبدي روستاها را شكل مي دهند در طراحي هاي جديد، چندان مورد توجه قرار نمي گيرند؛ اين مسئله سبب شده است عليرغم تفاوت هاي زمين ه اي، بافت هاي جديد روستايي در اكثر مناطق كشور مشابه يكديگر شوند و ساختار منسجم بسياري از روستاها در توسعه بافت روستا، درمعرض زوال و نابودي قرار گيرند؛ روستاهاي شمال ايران نيز از اين وضعيت مصون نمانده و از شخصيت كالبدي آنها، خصوصيات بارزي باقي نمانده و بافت جديد، به صورتي ناهمگون و بدون شناخت و توجه به مفاهيم موجود در معماري منطقه، طراحي شده كه با روندي فرسايشي، نابودي اصالت محيط كالبدي را در پي داشته است. هدف اين پژوهش، استخراج مفاهيم و معيارهايي است كه كالبد روستا را متمايز كرده و شباهتش را با جامعه همسان آشكار نمايد. در اين مسير، درك و فهم ارزش هاي زمينه اي بسيار كارگشا و مفيد بوده و براي نزديك شدن به الگوي جديد، بسيار مهم تلقي مي شوند،  بنابراين در بخش اول مفاهيم اصلي پژوهش شامل زمينه، روستا و معماري روستايي بررسي شده و در نهايت ويژگي هاي معماري روستايي زمينه گرا و معيارهاي قابل بررسي از ديدگاه رويكرد زمينه گرايي، ارائه شده است؛ در بخش دوم بـا انتخـاب 3 نمونه از ميان خانه هاي روستاي بليران (واقع در استان مازندران-شهرستان آمل)، به سنجش و ارزيابي اين مفاهيم و معيارها در خانه هاي روستا پرداخته شده است.  نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه ويژگي هاي معماري روستايي زمينه گرا، قابليت تطبيق با كالبد روستا را دارا مي باشد و مي تواند بهترين و مناسب ترين الگو براي دستيابي به معماري در اين منطقه باشد؛ بنابراين با بهره گيري از اين ويژگي ها و معيارهاي بررسي شده، امكان دستيابي به گونه اي از معماري وجود دارد كه در امتداد معماري گذشته واقع شده و با كمك امكانات امروزي و پتانسيل هاي محيط، جريان منطقي و صحيحي در توسعه كالبدي بافت ايجاد مي نمايد.