تحليل «راهبردي - پيش‌تدبيرانه» سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در قبال تركمنستان

«پيش‌تدبيري راهبردي» رويكردي است كه از تجزيه و تحليل هاي عيني و آينده محور استفاده مي‌كند تا نخست تصويري كامل و روشن از آينده‌ي موضوع مورد پژوهش ترسيم نموده و در ادامه با بهره بردن از مدل‌ها و تكنيك‌هاي خاص، راهبرده را مشخص نموده وسناريوهاي محتمل و مطلوب و نتايج آنها را پردازش مي‌كند. ايران و تركمنستان دو كشور با سابقه فرهنگي-تمدني مشترك وهمسايه آبي-خاكي مي‌باشند و در سه زمينه سياسي، اقتصادي و فرهنگي دو كشور داراي ظرفيت‌ها و فرصت‌هاي مناسبي جهت برقراري روابط دوجانبه‌ي راهبردي مي‌باشند و اين ظرفيت‌ها و فرصت‌ها اتفاقا در «هم‌تكميلي» قابل توجهي نسبت به هم مي‌باشند. پژوهش با اتخاذ روش تبييني و «بينارشته‌اي» تلاش نمود كه به تحليل راهبردهاي سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در تركمستان پرداخته و به اين سوال پاسخ دهد كه: راهبردهاي سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در كشور تركمنستان كدامند و اينكه اين راهبردها موفق و پويا بوده‌اند يا منفعل و ناموفق؟ درپاسخ مساله پژوهش اين فرضيه مطرح شد كه راهبردهاي سياست خارجي ايران متاثر از ضعف‌هاي داخلي و چالش‌هاي محيطي، منفعل و ناموفق بوده‌اند. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه شانس به وقوع پيوستن سناريوهاي مطلوب سياست خارجي ايران در تركمنستان با توجه به چالش‌ها و ضعف‌هاي مختلف بسيار پايين مي‌باشد. روش گردآوري اطلاعات پژوهش اسنادي-كتابخانه‌اي بوده است.