تحليل مفهوم «حق زندگي سايبري» و نسبت آن با حقوق بشر

با رشد فناوري در حوزه اطلاعات و ارتباطات و ابزارهاي مربوط به آن، فهم بشر نسبت به فضايي متفاوت از آنچه كه به آن فضاي فيزيكي گفته شد، توسعه يافت. به اين ترتيب هم‌سو با فضايي مشتمل بر فضايي از حقايق و واقعيت‌هاي فيزيكي كه از ويژگي آن ملموس‌بودن است، فضايي متشكل از داده‌هاي اطلاعاتي كه حسب نيازهاي انساني ايجاد و حد و حصر آن نسبت به فضاي فيزيكي نامحدودتر مي‌باشد، شكل گرفت. به تناسب حضور و استفاده مردم از فضاي سايبر به عنوان قرينه‌اي بر زندگي فيزيكي، دولت‌ها حقوق و تكاليفي نيز براي استفاده از اين فضا پيش‌بيني كردند اما آنچه كه در اين ميان به همراه شكل‌گيري جوامع مجازي، شهروند مجازي، تعاملات مجازي، هويت مجازي، امنيت مجازي و... مطرح مي‌شود اين است كه آيا افراد به سمت شكل‌گيري نوعي زندگي سايبري سوق يافته‌اند؟ از اين رو پاسخ به اين سوال كه حق زندگي سايبري چيست و چگونه چنين حقي مي‌تواند در زمره حق‌هاي بشري محسوب شود؟ موضوعي است كه اين مقاله با روش توصيفي تحليلي و تبييني به آن مي‌پردازد. يافته‌هاي اين مقاله بيانگر آن است كه: حقِ زندگي سايبري از جمله حقوق نسل چهارمي بشر محسوب مي‌شود كه با توجه به اقتضائات حاكم بر جوامع انساني، زندگي فيزيكي انسان‌ها را متاثر از خود ساخته و به تبع آن فرصت‌ها، چالش‌ها و تهديدهايي را در حوزه سياست گذاري عمومي ايجاد نموده است.