جايگاه روش شهودي در فلسفۀ اسلامي

فلسفۀ اسلامي دانشي است كه هويت اصليش، استفاده از برهان و روش است، اما مراجعه به متون فلسفي در سنت اسلامي از كاربرد و اصالت‌دهي به روش شهودي نيز حكايت دارد. مراد از روش شهودي، انتفاع از شهود و مكاشفه و كشف عرفاني براي رسيدن به شناخت يقيني است. روش شهودي در هر سه مكتب اصلي فلسفۀ اسلامي مورد توجه بوده، اما بهره ‌وري از اين روش، در حكمت متعاليه سامان يافته است. ملاصدرا در عين پايبندي بر روش عقلي، از روش شهودي نيز بهره هاي بسيار برده است. اين كاربردها را ميتوان در دو مقام: گردآوري و داوري، دسته‌بندي نمود. فلاسفۀ مسلمان در مقام گردآوري، از روش شهودي براي تبيين مسائل فلسفي جديد و نيز ارائۀ تصويري صحيح از برخي مسائل فلسفي استفاده كرده، و در مقام داوري، براي كشف حد وسط، كشف مغالطه و بازسازي برهان و اصلاح نتيجه و بعنوان مؤيدي بر استدلالهاي عقلي، از شهود بهره گرفته اند.