تاثير هوش مصنوعي بر نظام حقوق بشر بين الملل

حق بهره‌مندي از پيشرفت‌هاي علمي، ازجمله فنّاوري ‌هاي نوين، همواره يكي از حقوق اساسي بشر قلمداد شده است. يكي از اين فنّاوري‌هاي نوين، فنّاوري هوش مصنوعي است. هوش مصنوعي نوعي هوش است كه در دهۀ 1950 متولد شد و بخشي جدايي‌ناپذير از انقلاب ديجيتال است. پيشرفت هوش مصنوعي و كاربرد آن در بسياري از شئونات زندگي انسان، به‌ويژه حوزۀ حقوق بشر، شيوۀ زندگي انسان‌ها را متحول كرده است. در پژوهش پيش‌رو، تأثير به‌كارگيري هوش مصنوعي بر نظام حقوق بشر بين‌الملل با روش تحقيق تحليلي ـ توصيفي و استفاده از ابزار كتابخانه‌اي بررسي شده است. نتايج پژوهش حاضر، حاكي از آن است كه به‌كارگيري هوش مصنوعي در مصاديق گوناگون از حقوقِ شناخته‌شده در نسل‌هاي چندگانۀ حقوق بشري (نسل اول، دوم و سوم) تأثيرات مثبت و منفي دارد و قابليت آن را دارد كه به‌منزلۀ يكي از مصاديق نسل چهارم حقوق بشر (دكترين فنّاوري) در نظر گرفته شود؛ همچنين به‌منظور رفع مسائل و تأثيرات منفي احتمالي اقدامات قانوني در سطح ملي و بين‌المللي با هدف قاعده‌گذاري و تقويت فرايندهاي مشاركتي انجام شده است.