بررسي تأثير درمان تحريك مغناطيسي فراجمجمه‌اي مكرر بر حافظه فعال بيماران آلزايمر

مقدمه و اهداف بيماري آلزايمر يك اختلال عصبي شايع است كه در مراحل اوليه با از دست دادن خفيف حافظه شروع مي‌شود و به سمت آسيب شديد عملكردهاي اجرايي و شناختي گسترده پيش مي‌رود. هدف از اين پژوهش، بررسي تأثير درمان تحريك مغناطيسي فراجمجمه‌اي مكرر بر حافظه فعال بيماران آلزايمر بود.مواد و روش‌ها در اين مطالعه كه به‌صورت نيمه‌آزمايشي همراه با پيش‌آزمون و پس‌آزمون انجام شد، از بين بيماران مبتلا به آلزايمر مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي نورولوژي در شهرستان يزد 30 نفر به‌صورت در دسترس در محدوده سني 55 تا 75 سال انتخاب شدند كه 15 نفر آن‌ها در گروه آزمايش و 15 نفر در گروه كنترل قرار گرفتند. امتياز‌هاي آزمون حافظه فعال به‌وسيله آزمون چند محرك پيشين كامپيوتري، هم از‌نظر زمان پاسخ و هم از‌نظر درصد پاسخ صحيح، در 2 نوبت زماني قبل از درمان و بعد از درمان مقايسه شدند. در گروه كنترل هر بيمار 10 جلسه تحريك ساختگي مغناطيسي مكرر مغز از روي جمجمه (20دقيقه) و در گروه آزمايش هر بيمار 10 جلسه تحريك مغناطيسي مكرر مغز از روي جمجمه (20دقيقه) با فركانس 10 هرتز در قشر پيش‌پيشاني پشتي جانبي چپ دريافت كرد. تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس صورت گرفت. يافته‌ها تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها نشان داد امتياز آزمون حافظه فعال در بيماران آلزايمر هم از‌نظر زمان پاسخ و هم از‌نظر درصد پاسخ صحيح در گروه آزمايش و بعد از دريافت تحريك مغناطيسي مكرر مغز در مقايسه با گروه كنترل با تحريك مغناطيسي مكرر مغز ساختگي به‌ترتيب به‌طور معناداري كاهش و افزايش پيدا كرده است (0/001=P).نتيجه‌گيري با‌توجه‌به نتايج اين پژوهش به نظر مي‌رسد تحريك مغناطيسي مكرر مغز از روي جمجمه در قشر پيش‌پيشاني پشتي جانبي باعث بهبودتوانايي حافظه فعال در بيماران آلزايمر مي‌شود.