ارتباط آداب پذيري و عمل‌گرايي با پذيرش دعا « با توجه به آيه 10 سوره فاطر »

دعا وسيله‌اي براي درخواست حاجات و خواسته‌ها از خداوند متعال و كليد دستيابي به گنجينه‌هاي ارزشمند است. آدمي براي رسيدن به اهداف و آرزوهاي خود و در هجوم سختي، بيماري و تنگدستي دست نياز به‌سوي خالق خويش دراز مي‌كند و به دعا و نيايش مي‌پردازد تا از درگاه خداوند طلب حاجت كند؛ اما اجابت دعا نيازمند تحقق شرايطي است. در مطالعۀ حاضر به بررسي شرايط پذيرش دعا و پاسخ به درخواست بندگان خدا با توجه به آيۀ 10 سوره‌ فاطر و بر اساس قوانين جهان هستي پرداخته شده‌است. اين مطالعه با روش توصيفي‌تحليلي و  به‌صورت كتابخانه‌اي اسنادي با رويكرد كاربردي توسعه‌اي انجام شده‌ است. براي استخراج و تحليل متون با كليدواژه‌هاي اجابت دعا، قوانين جهان هستي، رعايت آداب دعا و عمل صالح از منابع اسلامي استفاده شده ‌است. طبق يافته‌هاي به‌دست‌آمده بر اساس آيات و روايات به‌ويژه آيۀ 10 سورۀ فاطر، داشتن دو شرط براي استجابت دعا ضروري است؛ يكي از آن‌ها ادبيات مناسب هنگام دعا و ديگري داشتن عمل صالح به‌ميزان كافي است. خداوند متعال، جهان هستي را طبق قوانين آفريده است و آن را اداره مي‌كند. استجابت دعا از اين قوانين مستثني نيست و شرايطي دارد كه اگر رعايت نشود، نتيجۀ مطلوبي در پي ندارد و به اجابت ختم نمي‌شود. با توجه به آيۀ 10 سوره‌ فاطر با رعايت دو شرط، آثار دعا نمايان مي‌شود و مورد پذيرش خداوند قرار خواهد‌ گرفت.