بررسي نسبت دين و پديدارشناسي در انديشه هگل

پديدارشناسي دانش تجربه آگاهي است. هگل نشان داد كه تحقق دانش مطلق تنها از طريق روش ديالكتيك و منظر پديدارشناسي امكان دارد. او بر خلاف متفكران روشنگري دين را جزو جدا نشدني انديشه بشري مي دانست. در اين نوشتار برآنيم كه به اين سوال پاسخ دهيم كه دين در نگاه پديدارشناسانه هگل چه سرنوشتي پيدا مي كند و چه جايگاهي در نظام دانش دارد؟ پاسخ اينست كه دين يكي از مهم ترين موقف هايي است كه مطلق در آن به ظهور مي رسد. منزلگاه و ظهور مطلق در دين نه محسوس است و نه عقلي محض بلكه منزلي بينابيني است كه هگل آن را (vorstellung) و يا انگار يا تمثل مي‌نامد. با ظهور پديدارشناسي مرگ دين آغاز نميشود و دين به عنوان عمومي ترين شكل بيان مطلق به حياتش در قالبي عقلاني ادامه مي دهد.