بررسي تراكم ماست سل‌ها و عروق ريز خوني و ارتباط آن‌ها در ژانت سل گرانولوماي محيطي حفره دهان

سابقه و هدف: نقش قطعي ماست سل‌ها و آنژيوژنزيس در پاتوژنز ژانت سل گرانولوماي محيطي (PGCG) حفره دهان هنوز به‌طور كامل مشخص نشده است. لذا هدف از انجام اين مطالعه، بررسي تعداد ماست‌سل‌ها (MCs) و متوسط تراكم عروقي (MVD) و تعيين ارتباط بين آن‌ها در PGCG حفره دهان مي باشد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفي- تحليلي، تعداد 50 نمونه بافتي از آرشيو بخش پاتولوژي دهان دانشكده دندانپزشكي زاهدان در طي سال‌هاي 2015- 2005ميلادي به روش سرشماري انتخاب شدند. نمونه‌ها شامل: 40 مورد PGCG و 10 مورد بافت نرمال دهاني بودند. نمونه‌ها با روش رنگ‌آميزي ايمونوهيستوشيمي (آنتي‌بادي CD31) و تولوئيدن بلو جهت شناسايي MVD و MCs به‌ترتيب رنگ‌آميزي شدند. سپس آناليز داده‌ها توسط T-test، آزمون همبستگي پيرسون و نرم‌افزار آماري SPSS 21 صورت پذيرفت. يافته‌ها: متوسط تعداد ماست سل‌ها در PGCG، 38/51±36/43 و در بافت نرمال 3/21±14 بود و اختلاف معناداري را از لحاظ آماري نشان داد (P=0/041). MVD در گروه PGCG، 93/34±64/43 و در گروه بافت نرمال، 16/7±41/9 بود و اين اختلاف از لحاظ آماري معني‌دار بود(P=0/017). MVD و MCs در ناحيه زير اپيتليوم نسبت به نواحي عمقي‌تر بافت همبند بيش‌تر بود. بين MCs و MVD ارتباطي مشاهده نشد (P=0/982)(r=0/003).استنتاج: در مطالعه حاضر، تعداد ماست سل‌ها و متوسط تراكم عروقي در PGCG بالاتر از بافت نرمال بود و اين احتمالاً نقش ماست سل‌ها و به دنبال آن روند آنژيوژنز را در پاتوژنز اين ضايعه تحريكي حفره دهان نشان مي‌دهد، ولي بين تعداد ماست سل‌ها و تراكم عروق خوني كوچك ارتباطي مشاهده نشد.