تعيين كيفيت زندگي مرتبط با دهان بيماران دريافت ‌كننده‌ي ايمپلنت و عوامل تاثيرگذار بر آن

سابقه و هدف: امروزه يكي از بهترين و مناسب‌ترين استراتژي‌هاي درماني در نواحي بي‌دنداني استفاده از ايمپلنت جهت تقويت زيبايي و سيستم جويدن مي‌باشد. اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط اين درمان بر كيفيت زندگي مرتبط با دهان در بيماران مراجعه‌كننده در مراكز خصوصي، انجام پذيرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ي توصيفي– تحليلي (مقطعي)، 349 بيمار مراجعه‌كننده به مطب‌هاي خصوصي طي سال‌هاي ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰ به صورت تصادفي انتخاب شدند. از اين بيماران خواسته شد تا پرسش‌نامه 14OHIP- را جهت ارزيابي كيفيت زندگي مرتبط با دهان تكميل كنند. متغيرهاي سن، جنس، محل قراردهي ايمپلنت، تعداد دندان‌هاي از دست رفته در ارتباط با كيفيت زندگي مورد بررسي قرار گرفتند. با توجه به ميانگين به‌دست آمده از پرسش‌نامه، هر يك از بيماران در يكي از دسته‌هاي خيلي خوب، خوب، متوسط، بد و خيلي بد (از ۰ تا ۱۱ خيلي خوب، 12 تا 22 خوب، 23 تا 34 متوسط، 35 تا 45 بد، و 46 تا 56 خيلي بد) ارزيابي شدند. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از ميانگين± انحراف‌معيار براي متغيرهاي كمي استفاده شد. در نهايت داده‌ها با استفاده از آزمون t مستقل و آناليز واريانس با 0.05=P و آزمون رگرسيون چندگانه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: در مجموع 325 پرسشنامه تكميل شد. 167 نفر (51.4 درصد) زن (با ميانگين سني 46.8±18.44 سال) بودند. ميانگين كلي كيفيت زندگي مرتبط با دهان بيماران پس از درمان ايمپلنت خوب بود (56.3±80.16. كيفيت زندگي مرتبط با دهان كلي 8.98 درصد خوب بود و تنها 1.2 درصد از بيماران ضعيف بودند. بين تعداد، محل ايمپلنت‌ها، زمان سپري شده از درمان و جنسيت با كيفيت زندگي مرتبط با دهان بيماران تفاوت معني‌داري وجود داشت (001.0 P، 025.0P=، 048.0P= و 001.0P ) به‌طوري‌كه بيماران با تعداد ايمپلنت بيش‌تر، كيفيت زندگي مرتبط با دهان كم‌تري داشتند وميانگين كيفيت زندگي مرتبط با دهان در بيماران با مدت زمان وجود ايمپلنت بيش از سه سال نسبت به بيماران با مدت زمان وجود ايمپلنت كم‌تر از سه سال، بالاتر بوده ‌است. هم‌چنين ميانگين كيفيت زندگي مرتبط با دهان در زنان بيش‌تر از مردان بوده است. به‌صورت كلي مي‌توان بيان كرد كه كيفيت زندگي مرتبط با دهان در سنين بالا از سنين پايين، كم‌تر است(001.0P ). هم‌چنين بايد اشاره كرد كه تعداد ايمپلنت‌ها با ضريب بتاي استاندارد(045.0) بالاترين تاثير رگرسيوني را بر كيفيت زندگي مرتبط با دهان داشته است. استنتاج: كيفيت زندگي مرتبط با دهان در بيماران با هر دو فك درگير ايمپلنت، به‌طور معني‌داري پايين‌تر از افرادي بود كه فقط در فك بالا يا فقط در فك پايين ايمپلنت دارند. با افزايش مدت زمان وجود ايمپلنت، ميزان كيفيت زندگي مرتبط با دهان بيماران به‌طور معني‌داري كاهش مي‌يابد. كيفيت زندگي مرتبط با دهان بيماران در خانم‌ها به‌طور معني‌داري بالاتر بود. تفاوت معني‌داري بين سطح تحصيلات بيماران با كيفيت زندگي مرتبط با دهان مشاهده نشد. كيفيت زندگي مرتبط با دهان بيماران مسن‌تر به‌طور محسوسي پايين‌تر بوده است. بين متغيرهاي داراي اثر بررسي ‌شده تعداد ايمپلنت‌ها بيش‌ترين تاثير را داشته و سن و جنسيت كم‌ترين تاثير را داشتند.