مقايسه كيفيت تصوير و دز جذبي سي تي آنژيوگرافي عروق ريوي در جهت كرانيوكائودال و كائودوكرانيال

مقدمه: سي‌تي آنژيوگرافي عروق ريوي، به عنوان يك روش استاندارد در تشخيص آمبولي مطرح است. كيفيت نامطلوب تصاوير در اين روش علاوه بر تشخيص نادرست باعث افزايش دز جذبي بيمار مي‌گردد. اين مطالعه با هدف بررسي تأثير جهت اسكن بر كيفيت تصوير و دز جذبي در سي‌تي آنژيوگرافي عروق ريوي انجام شد.روش‌ها: 126 نفر از بيماران مراجعه‌‌كننده جهت سي‌تي آنژيوگرافي عروق ريوي با دستگاه 16 مقطعي زيمنس در اين مطالعه مورد بررسي قرار گرفتند (براي هر جهت اسكن 63 نفر). كيفيت تصوير توسط دو راديولوژيست مجرب بررسي گرديد. براي ارزيابي دز بيمار از شاخص دز حجمي و حاصل ضرب دز در طول استفاده شد. داده‌ها در سطح اطمينان 95 درصد تجزيه و تحليل شد.يافته‌ها: در جهت اسكن كائودوكرانيال و كرانيوكائودال به ترتيب تهيه‌ي سي‌تي آنژيوگرافي در فاز مناسب 96/8 و 95/2 درصد (0/73 = P)، امكان تشخيص آمبولي 100 و 98/4 درصد (0/36 = P)، وجود آرتيفكت وريد اجوف فوقاني 30/2 و 22/2 درصد (0/31 = P)، آرتيفكت حركتي محسوس ناشي از تنفس در تصوير 11/1 و 4/3 درصد (0/53 = P) و ورود ماده‌ي حاجب به داخل آئورت 17/5 و 7/9 درصد (0/1 = P) بود. ميانگين شاخص دز حجمي به ترتيب برابر 3/53 ± 8/63 و 2/24 ± 8/66 ميلي‌گري (0/04 = P) بود.نتيجه‌گيري: جهت اسكن، بر كيفيت تصوير تأثير نداشت اما شاخص دز حجمي در جهت اسكن كائودوكرانيال كمتر از كرانيوكائودال بود.