مقايسه‌ي اثر دو نوع تمرين دويدن و شنا كردن بر برخي از آنزيم‌هاي كبدي موش‌هاي صحرايي نر تحت القاء دكسوربيسين

مقدمه: تمرينات ورزشي مختلفي براي كاهش عوارض ناشي از مصرف دكسوربيسين و ديگر داروهاي شيمي‌درماني بر اندام‌هاي سالم بدن مورد مطالعه قرار گرفته‌اند؛ ولي تعداد محدودي از اين مطالعات تأثير برنامه‌هاي ورزشي مختلف را مورد مقايسه قرار داده است؛ بنابراين هدف از مطالعه‌ي حاضر، مقايسه‌ي دويدن و شنا كردن بر برخي آنزيم‌هاي كبدي موش‌هاي صحرايي تحت القاء دكسوربيسين (Doxorubicin) DOX مي‌باشد. روش‌ها: 36 ﺳﺮ ﻣﻮش ﺻﺤﺮاﯾﯽ ﻧﺮ ﺑﺎﻟﻎ ﺑﺎ وزن 230 تا 280 گرم، به‌طور ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﺑﻪ 6 ﮔﺮوه 6‌ﺗﺎﯾﯽ: شم استراحت (SH)، شم تردميل (SHT)، شم شنا SHS))، دكسوربيسين استراحت (D)، دكسوربيسين تردميل (DT)، دكسوربيسين شنا (DS) تقسيم شدند. گروه‌هاي ورزشي 5 جلسه در هفته و به مدت 6 هفته برنامه‌ي تمريني را انجام دادند. 24 ساعت پس از آخرين جلسه‌ي تمرين، با سرنگ از بطن چپ حيوان خون دريافت شد. براي تحليل داده‌ها از تحليل توصيفي و تحليل واريانس يك‌طرفه ANOVA و آزمون تعقيبي Tukey در سطح معني‌داري 0/05 استفاده شد.يافته‌ها: تزريق DOX باعث افزايش معني‌دار آنزيم‌هاي ALP، SGPT و SGOT شد، فعاليت‌هاي بدني شنا و دويدن تأثيري در كاهش آنزيم ALP نداشت ولي باعث كاهش معني‌دار آنزيم‌هاي SGPT و SGOT شد. نتايج نشان داد اختلاف معني‌داري بين ميزان كاهش آنزيم‌هاي گروه‌هاي دويدن و شنا مشاهده نشد.نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج پژوهش حاضر به نظر مي‌رسد فعاليت‌هاي ورزشي استقامتي، روش مناسبي براي كاهش سميت كبدي ناشي از تزريق DOX در بيماران سرطاني بوده و هيچ كدام از تمرينات شنا و دويدن بر ديگري ارجحيت ندارند.