تأثير تمرين هوازي تداومي و تناوبي بر سطوح سرمي گالكتين 3 و مقاومت به انسولين در رت‌هاي صحرايي نژاد ويستار مبتلا به ديابت بارداري

مقدمه: ديابت بارداري (Gestational diabetes mellitus) GDM، يكي از شايع‌ترين بيماري‌هاي متابوليك در زنان باردار است. به نظر مي‌رسد تشخيص زودهنگام آن تأثير قابل توجهي بر رشد جنين، زايمان و دوره‌ي نوزادي دارد. هدف از اين مطالعه، تأثير تمرين هوازي تداومي و تناوبي بر سطوح سرمي گالكتين 3 و مقاومت به انسولين در رت‌هاي صحرايي مبتلا به ديابت بارداري بود.روش‌ها: 60 سر رت صحرايي ماده‌ي ويستار (با وزن 10 ± 220 گرم) به طور تصادفي در 6 گروه شاهد (Ctr)، گروه شاهد+تمرين هوازي تداومي (Ctr+CON)، گروه شاهد+تمرين هوازي تناوبي (Ctr+INT)، گروه ديابت بارداري (GDM)، گروه ديابت بارداري+تمرين هوازي تداومي (GDM+CON)، گروه ديابت بارداري+تمرين هوازي تناوبي (GDM+INT) قرار گرفتند. گروه‌هاي تمرين در دوران بارداري تحت تمرينات با تردميل قرار گرفتند. سطوح مقاومت به انسولين و گالكتين 3 اندازه‌گيري شد. از آزمون آماري ANOVA يك راهه براي تجزيه و تحليل آماري استفاده شد.يافته‌ها: غلظت گالكتين 3 سرم در گروه GDM به طور معني‌داري بيشتر از گروه Ctr بود، از طرفي سطح گالكتين3 در گروه‌هاي GDM+CON و GDM+INT بطور معني‌داري كمتر از گروه GDM بود. وزن گروه GDM بطور معني‌داري بيشتر از گروه Ctr و گروه‌هاي تمرين در روز بيستم بارداري بود. سطوح مقاومت به انسولين در گروه‌هاي GDM+CON و GDM+INT بطور معني‌داري كمتر از گروه GDM بود.نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه هر دو نوع تمرين هوازي تداومي و تناوبي در بهبود ديابت بارداري مؤثر بودند، اما تفاوت معني‌داري بين دو مدل تمرين وجود نداشت. علاوه بر اين همبستگي مثبت و معني‌داري بين گالكتين3 و GDM يافت شد كه ممكن است به عنوان يك عامل بالقوه براي پيش‌بيني پيشرفت GDM استفاده شود.