تأثير تمرين هوازي تداومي و تناوبي بر سطوح سرمي اسپكسين و حساسيت به انسولين در رت‌هاي صحرايي نژاد ويستار مبتلا به ديابت بارداري: يك مطالعه‌ي تجربي

مقدمه: ديابت بارداري (Gestational Diabetes Mellitus) GDM، به عنوان عدم تحمل گلوكز در دوران بارداري تعريف مي‌شود. ورزش منظم براي بارداري سالم مهم است و مي‌تواند خطر ابتلا به GDM را كاهش دهد. از سوي ديگر موضوع اصلي يافتن يك پيش‌بيني‌كننده‌ي زيستي است كه بتواند به زناني كه در همان ابتداي بارداري در معرض خطر ابتلا به GDM هستند، هشدار دهد. هدف از اين مطالعه، ارائه‌ي پتانسيل و اهميت اسپكسين (Spexin) SPX در پاتوژنز GDM بود. روش‌ها: تعداد 60 سر رت صحرايي ماده ويستار (با وزن 10 ± 220 گرم) به طور تصادفي در 6 گروه شاهد (Ctr)، گروه شاهد+تمرين هوازي تداومي (Ctr+CON)، گروه شاهد+تمرين هوازي تناوبي (Ctr+INT)، گروه ديابت بارداري (GDM)، گروه ديابت بارداري+تمرين هوازي تداومي (GDM+CON)، گروه ديابت بارداري+تمرين هوازي تناوبي (GDM+INT) قرار گرفتند. گروه‌هاي تمرين در دوران بارداري تحت تمرينات با تردميل قرار گرفتند. سطوح حساسيت به انسولين و SPX اندازه‌گيري شد. از آزمون آماري ANOVA يك راهه براي تجزيه و تحليل آماري استفاده شد. يافته‌ها: غلظت SPX سرم در گروه GDM به طور معني‌داري بيشتر از گروه Ctr بود، از طرفي سطح SPX در گروه‌هاي GDM+CON و GDM+INT به طور معني‌داري كمتر از گروه GDM بود. وزن گروه GDM بطور معني‌داري بيشتر از گروه Ctr و گروه‌هاي تمرين در روز بيستم بارداري بود. وزن تولد فرزندان در گروه GDM به طور قابل توجهي بيشتر از گروه Ctr و گروه‌هاي تمريني بود. سطوح حساسيت به انسولين در گروه‌هاي GDM+CON و GDM+INT بطور معني‌داري كمتر از گروه GDM بود. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه هر دو نوع تمرين هوازي تداومي و تناوبي در بهبود ديابت بارداري مؤثر بودند، اما تفاوت معني‌داري بين دو مدل تمرين وجود نداشت. علاوه بر اين، به نظر مي‌رسد تغييرات در سطوح SPX تحت تأثير وجود GDM در زنان باردار قرار مي‌گيرد به طوري كه در افراد مبتلا به GDM افزايش مي‌يابد. اين ممكن است به عنوان يك عامل بالقوه براي پيش‌بيني پيشرفت GDM استفاده شود.