مقايسه‌ي توزيع دز در پرتودرماني سرطان پستان: ارزيابي خطر بروز ماستيت

مقدمه: سرطان پستان، يكي از شايع‌ترين سرطان‌ها در زنان است. پرتودرماني به عنوان يكي از روش‌هاي اصلي درمان در اين نوع سرطان به كار مي‌رود. پرتودرماني پستان مي‌تواند عوارض جانبي مختلفي از جمله ماستيت را به دنبال داشته باشد. هدف اصلي اين مقاله، بررسي ميانگين، ماكزيمم و مينيمم دوز دريافتي در بيماران مبتلا به ماستيت و بيماران بدون عارضه‌ي ماستيت در طي پرتودرماني سرطان پستان بود.روش‌ها: در اين مطالعه‌ي تحليلي- مقطعي، 40 بيمار مبتلا به سرطان پستان در سال ۱۴۰۳ در بيمارستان ميلاد اصفهان مورد بررسي قرار گرفتند. عارضه‌ي ماستيت در طول درمان و تا 40 روز پس از آن ارزيابي و مقايسه شد و در پايان، مقايسه‌ي بين ميانگين حداكثر، حداقل و ميانگين دوز در بيماران داراي عارضه ماستيت و بيماران بدون عارضه صورت گرفت.يافته‌ها: يافته‌هاي اين مطالعه نشان داد كه در طول شش هفته‌ي اول درمان، تعداد بيماران مبتلا به ماستيت به ترتيب 1، 3، 5، 6، 10 و 13 نفر بود كه نشان‌دهنده‌ي افزايش تدريجي اين عارضه در هفته‌هاي اوليه درمان است. بالاترين ميزان بروز ماستيت در هفته‌ي ششم مشاهده شد. علاوه بر اين، در ماه اول پس از پايان درمان نيز 12 بيمار (30 درصد) به ماستيت مبتلا شدند. پارامترهاي دزيمتري در بروز عارضه‌ي ماستيت به صورت معني‌داري در بيماران تحت پرتودرماني سرطان پستان داراي عارضه‌ي ماستيت نسبت به بيماران بدون عارضه بالاتر بوده است.نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش حاكي از آن بود كه بهينه‌سازي دقيق پروتكل‌هاي درمان با استفاده از پارامترهاي دوزيمتري مي‌تواند به طور مؤثر در كاهش بروز عارضه‌ي تورم پستان در بيماران تحت پرتودرماني سرطان پستان نقش داشته باشد.