تجلي فرهنگ باستان ايران در انديشه و بيان هنري شاهنامه فردوسي

آموزه ‌هاي فكري و مباني انديشگي شاهنامه بهترين نمونه و الگو براي بنياد جامعه‌اي مطلوب و آراسته به اصول انساني است؛ چنان كه برخي از محققان ، جهان بيني فردوسي را بهترين الگو براي پي‌ريزي جهاني متعادل همراه با سعادت نسبي دانسته‌اند. «خرد»، «داد» و «دهش» سه ركن اصلي انديشۀ فردوسي را در شاهنامه تشكيل مي‌دهند و در كنار آنها مفاهيمي همچون شادزيستن، عبرت آموزي و تأمل در دنياي فاني، معماي مرگ و تقدير، آزادي و آزادگي و بسياري مفاهيم ديگر... در بيان هنرمندانۀ سراينده كاخ بلند نظم، مجال بروز يافته‌اند.كاركردهاي زباني شاهنامه و دامنۀ ظرفيت سازيهاي زباني و دغدغه‌هاي ارزندۀ چهرۀ ماندگار فرهنگ ايران براي پي‌ريزي بستري از عناصر و امكانات زبان فارسي و نامها و واژه‌هاي اصيل فارسي، ازديگر وجوه اهميت حماسه ملي ايران است كه در اين مقاله به صورت كلي به آن اشاره شده است. همچنين بيان هنري فردوسي در سه محور «سادگي زبان»، «لحن و موسيقي» و «اصول بلاغي و بديعي» تحليل و بررسي شده است.