عبدالقهارعاصي شاعر درد‌ها و فرياد‌هاي محزون

عبدالقهار عاصي از شاعران نسل نوي افغانستان در دهه‌ شصت و هفتاد، شاعري دردمند، اهل موضع گيري و صراحت بيان است. به همين لحاظ، اغلب با مسايل افغانستان درگير بوده و در كشورش كمتر اتفاقي افتاده كه عاصي از كنارش با سكوت گذشته باشد. عاصي به سبب همين روحيه در سالهاي حاكميت رژيم كمونيستي در افغانستان، گاه در لفافه و گاه با صراحتي شاعرانه، شعرهايي در تعارض با حاكميت سرود. او نسبت به وضعيت كشورش در دوران حكومت مجاهدين و جنگ هاي داخلي بعد از ثور (ارديبهشت)۱۳۷۱ خورشيدي معترض و پيوسته در تلاش براي نشان دادن مشكلات و رنج هاي بيدرمان مردمش بود و تفسير برخوردها و رفتاريهاي حاكمان و كشورش را در انبوهي از كلمات و بيانات مورد بازتاب قرار داد. زمان زيست اين شاعر دردمند و فريادگر، انواع ناملايمت ها و دشواري ها در كشور او قد كشيده بود. از يكسو استعمار قواي شوروي و از سوي ديگر فقر و مهاجرت هاي مردم، او را به سرودن اشعار اجتماعي سوق داد. هدف از اين پژوهش كه به روش توصيفي-تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه اي صورت گرفته شناسايي و نشان دادن برجستگيهاي ذهني و فكري عبدالقهار عاصي بر پايه‌ دردها و احساسهاي او براي كشور و مردم كشورش بوده و ديدگاه هاي او نسبت به آوارگي ها، مشكلات، بيگانه ستيزي، وطن دوستي و وطن فروشي مورد بررسي قرار گرفته است.