رقص اصوات موسيقي در واژگان شعر با كشش و كاهش صامت‌ها و مصوت‌ها

موسيقي در شعر از مباحثي است كه داراي اهميت ويژه‌اي بوده و زبان نظم را از نثر متمايز مي‌سازد. تاكنون در خصوص موسيقي شعر و شاخه‌هاي چهارگانه آن اعم از بيروني، كناري، دروني و معنوي تحقيقات مفصلي صورت گرفته است. يكي از مطلب ناگفته كه تاكنون در خصوص موسيقي شعر به آن پرداخته نشده است، رقص موسيقي در واژگان است. در اين مقاله تلاش كرده‌ايم با معرفي اين عامل مهم موسيقي ساز، نوع پنجمي از انواع موسيقي در شعر كه سبب تلذذ و انفعال نفساني مي‌شود و تاكنون مغفول مانده است را مطرح كنيم و شاخه‌ها و عوامل مؤثر در اين زيبايي كه سبب التذاذ بيشتر مخاطبان از شعر مي‎شود بررسي كنيم. اين پژوهش بنيادي و روش كشف آن بر اساس تحليل و استدلال‌هاي منطقي در منابع اسنادي بوده است. مهم‌ترين عامل موسيقايي مطرح‌شده در اين پژوهش رقص واژگان و موسيقي در اصوات و مصوت‌هاست كه با كشش يا كاهش آگاهانه در اركان و هجاها و مصوت‌هاي بلند و كوتاه يا ركن سازي آواها، و كم و زياد كردن آن‎هاو تأثير كششي و سكوت‌ و وقفه بين واژگان، هجاها و مصوت‌ها و يا صامت‌ها، زيبايي و قابليت موسيقايي را دوچندان كرده و سبب مي‌شود با كشش يك هجا يا واژه انفعال نفساني بيشتري نصيب خواننده شود.