نقد روانكاوانه‌ شعر «تطاول پيوستگي» از مجموعه دفتر دوم طاهره صفارزاده بر مبناي رويكرد روانكاوي ژاك لاكان

پژوهش حاضر بازخواني شعر «تطاول پيوستگي» از مجموعه‌ دفتر دوم طاهره صفارزاده بر مبناي رويكرد نقد روانكاوانه‌ لاكاني است. سؤال در اين پژوهش آن است كه آيا شاعر (در مقام سوژه) در اين شعر مي تواند در رابطه با مطلوب تمنا (ابژه‌ ديگري بزرگ) در ساحت نمادين آن را جايگزين مادر (ابژه‌ ديگري كوچك) در ساحت خيالي كند و به آن آرامش و برخورداري كه در ساحت خيالي در آغوش امن مادر از آن برخوردار بود دست يابد؟ و آيا رابطه‌ وصل سوژه را از سرگرداني در ساحت نمادين نجات داده -است؟ روش تحقيق حاضر كتاب‌خانه اي ا ست و يافته هاي حاصل از پژوهش نشان داد كه سوژه در رابطه با ابژه‌ ديگري بزرگ كه از آن به «تطاول» ياد مي كند به آرامش و برخورداري نخستيني كه در آغوش مادر از آن برخوردار بود دست نمي يابد و در پايان بندي شعر به حيرت و سرگرداني خود پس از وصل اشاره مي كند.