نقد و بررسي «فرزند زمان خود بودن» در سه قله‌ شعر معاصر (سهراب سپهري، احمد شاملو و اخوان ثالث)

با توجه به ديگرگون بودن فضاي شعر و شاعري در قرن معاصر و دانايي و توانايي مردم زمانه، حرف از جنس زمان زدن به‌خصوص براي شاعران با توجه به ترس و يأسي كه بنا به خفقان بر جامعه سايه افكنده، سخت بود اما چگونه گفتن با بي‌تفاوتي و نگفتن فاصله دارد. با نقدهاي عالمانه يا مغرضانه‌اي كه درباره‌ سهراب سپهري و شاملو وجود دارد و با فرض اينكه يكي با دهان آتشين و ديگري محو در سبزي و طراوت طبيعت گفته باشد، در اين پژوهش برآنيم كه مسأله‌ اومانيسم و فرزند زمان خود بودن را با توجه به زير مؤلفه‌هاي شاعر زمانه بررسي نماييم و از آنجايي كه دو ضلع اين پژوهش يكي افراط و ديگري تفريط مي‌نمود در صدد ايجاد پلي بينابين بودم كه اين ناهمگوني را كمي همگون نمايد و ترجيح دادم ضلع سوم اين پژوهش اخوان ثالث باشد.بنابراين در اين پژوهش نقد و بررسي مؤلفه‌هاي زمان خود بودن در شعر سهراب، شاملو و اخوان را در سروده هايشان پي گرفته و به نتيجه‌اي قياسي در اين باره رسيديم.