توجيه باور ديني با استفاده از تجارب نزديك به مرگ

يكي از بحث‌هايي كه حول موضوع تجربه ديني در فلسفه دين شكل گرفته اين است كه آيا مي‌توان از تجربه ديني براي توجيه باورهاي ديني استفاده كرد يا خير. گرچه در اين پرسش عنوان باور ديني مي‌تواند باورهاي متنوعي را در بر بگيرد ولي معمولاً اين بحث به اثبات وجود خدا بر اساس تجربه ديني منحصر شده است. اين بدان دليل بوده كه متعلَق تجربه ديني معمولاً وجود مطلق پنداشته شده است و يا كساني كه اين تجارب را دسته بندي كرده‌اند صرفاً به نوع خاصي از تجارب نظر داشته‌اند. اما اگر به تنوع تجارب ديني و تنوع متعلَق اين تجارب توجه شود، مي‌توان از اين تجارب براي توجيه باورهاي ديني ديگري چون ماوراء طبيعت، زندگي پس از مرگ، جهان آخرت، تجسم اعمال و ... استفاده كرد. باورهايي كه آنها هم در منظومه باورهاي ديني به نوبه خود مهم هستند و بعضي از آنها مي‌توانند در نهايت بر اساس استدلال‌هاي چندي توجيه‌كننده باور به خدا هم باشند. در اين مقاله مي‌خواهيم بر اساس تنوع تجارب ديني نشان دهيم كه اين تجارب مي‌توانند توجيه‌كننده باورهاي ديني مختلفي باشند. براي اين منظور از تجارب نزديك به مرگ كه خود مي‌توانند نوعي تجربه ديني تلقي شوند كمك خواهيم گرفت و نشان خواهيم داد اگر قرار باشد از تجارب ديني براي توجيه باور ديني استفاده شود اين تجارب مزاياي مهمي نسبت به تجربه وجود مطلق دارند.