تأملي در دلايل مخالفت رورتي با فلسفه‌ تطبيقي

هرچند دغدغه‌ اصلي ريچارد رورتي پراگماتيسم و فلسفه‌ تحليلي بود، هيچ‌گاه از امكانات موجود در ديگر سنت‌هاي فكري و حتي ادبي براي بهبود و اصلاح داشته‌هاي خود و در صورت امكان گسترش و بسط آن‌ها غافل نبود. او از غربي و يوناني بودن فلسفه و نيز نفي فلسفه‌ شرقي به طور عام و فلسفه‌ چيني به طور خاص سخن گفته است؛ البته بدون آنكه همچون كانت و هگل نگاه نژادپرستانه و سلسله‌مراتبي به شرق داشته باشد. در نگاه نخست، رويكرد رورتي درباره‌ تفكر شرق با روح حاكم بر تفكرش ناسازگار مي‌نمايد. زيرا از متفكري كه درصدد برقراري ارتباط بين دو سنت فلسفي قاره‌اي و تحليلي، به‌رغم تفاوت‌هاي بنيادين آن‌ها، بوده و فراتر از آن از همنشيني فلسفه با ادبيات سخن گفته و همواره توصيه مي‌كرده براي پيشبرد اهداف فلسفي بايد از رمان استفاده كرد انتظار مي‌رفت خود را از امكانات فلسفه‌ شرق، كه به لحاظ غناي انديشه‌اي به مراتب برتر از رمان‌هاي مورد نظر اوست، محروم نسازد. رورتي با مطالعه‌ تطبيقي در سنت فلسفي غرب نه‌تنها مخالفتي نداشت كه در برخي از موارد پيشتاز بود. از اين رو، در اين مقاله بر فلسفه‌ تطبيقي با رويكرد ميان‌فرهنگي تمركز شده و دلايل مخالفت وي با اين نوع خاص از تطبيق مورد ارزيابي قرار گرفته است.