بررسي روان‌زبان‌شناختي درك استعاره‌هاي داراي بار هيجاني و بدون بار هيجاني در دو نوع متداول و نوپديد در نمونه‌اي از كودكان فارسي‌زبان

مقدمه: پژوهش حاضر به بررسي ميزان درك استعاره‌هاي متداول (آشنا) و استعاره‌هاي نوپديد (ناآشنا) با دو محتواي هيجاني و غيرهيجاني در ميان نمونه‌اي از كودكان فارسي‌زبان عادي و سالم 4 تا 12 سال مي‌پردازد. روش كار: پژوهش حاضر، در زمينه ميزان توانايي درك استعاره‌هاي مفهومي در سنين مختلف كودكي (به ‌ويژه در كودكان پيش‌دبستاني و دبستاني) طراحي شد. شركت‌كنندگان، 113 كودك فارسي‌زبان سالم از سنين 4 تا 12 سال بدون هيچ‌گونه اختلال زباني، شنوايي و ذهني، شركت كرده و همه آنها راست ‌دست بودند. شركت‌كنندگان، از طريق پاسخ به پرسشنامه‌هاي شامل سوال‌هاي چندگزينه‌اي (32 سوال) و سوال‌هاي تشريحي (8 سوال) در چهار گروه استعاره‌هاي متداول هيجاني، استعاره‌هاي متداول غيرهيجاني، استعاره‌هاي نوپديد هيجاني و استعاره‌هاي نوپديد غيرهيجاني در يك جلسه مورد ارزيابي قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج نشان دادند كه كودكان فارسي‌زبان از سنين 4 سالگي (و يا حتي قبل از آن)، درك مفاهيم انتزاعي و استعاره‌هاي مفهومي را آغاز مي‌كنند. همچنين، كودكان با سنين بالاتر، بيان‌هاي استعاره‌اي پيچيده‌تر را بهتر و بيشتر از كودكان با سنين پايين‌تر درك كردند. نتايج تجربي نشان دادند كه بر اساس آزمون‌هاي طراحي شده اين پژوهش، تفاوت قابل توجهي در درك انواع استعاره‌هاي متداول هيجاني، متداول غيرهيجاني، نوپديد هيجاني و نوپديد غيرهيجاني در ميان كودكان 4 تا 12 سال فارسي‌زبان وجود ندارد. نتيجه‌گيري: بنابر نتايج اين پژوهش، توانايي درك استعاره در كودكان، روند رشدي دارد و با افزايش سن كودك، ميزان توانايي درك استعاره هم در آنها افزايش يافته و همچنين در درك كودكان فارسي‌زبان در استعاره‌هاي داراي بار هيجاني و بدون بار هيجاني در دو نوع متداول و نوپديد تفاوت قابل توجهي وجود ندارد.