مقايسه اثربخشي زوج درماني مبتني بر تصويرسازي ارتباطي و زوج درماني راه حل محور بر الگوهاي ارتباطي در زوجين متعارض

مقدمه: تفاوت ‌هاي بين‌فردي در زوجين زمينه‌ساز تعارضات، و تعارضات زناشويي بخش اجتناب ‌ناپذير زندگي مشترك شده است كه زندگي زوجين را تهديد مي‌كند. پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي زوج‌درماني مبتني بر تصويرسازي ارتباطي و زوج‌درماني راه‌حل محور بر الگوهاي ارتباطي زوجين متعارض انجام شد. روش ‌كار: پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، ‌پس‌آزمون و پيگيري سه ماهه با گروه كنترل بود. جامعه آماري را تمامي زوجين متعارضي كه در سال‌ هاي 1402_1401 به مراكز مشاوره شهر همدان مراجعه كرده بودند تشكيل دادند كه پس از غربال گري با پرسشنامه تعارضات زناشويي (ثنايي ذاكر و همكاران، 1387)، 45 زوج به صورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي در 3 گروه (دو گروه آزمايشي، يك گروه كنترل) قرار داده شدند (هر‌ گروه 15 زوج). گروه‌هاي آزمايشي هفته‌اي يك بار در 10 جلسه 90 دقيقه‌اي تحت زوج‌درماني تصويرسازي ارتباطي (Hendrix و Hunt، 2013) و زوج‌درماني راه‌حل محور (Macdonald، 2007) قرار گرفتند اما گروه كنترل مداخله‌اي دريافت نكرد. به منظور گردآوري اطلاعات از پرسشنامه الگوهاي ارتباطي (Christensen و Sullaway، 1983) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌‌ها با استفاده از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و با نرم افزار SPSS-26 انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد هر دو روش درماني در بهبود الگوهاي ارتباطي اثربخش بودند (0/001=P). اما درمان تصويرسازي ارتباطي نسبت به راه‌حل محور در كاهش ارتباطات توقع/كناره‌گيري (0/035=P) و اجتنابي متقابل (0/001=P) اثربخشي بيشتري داشت. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌ها، مي‌توان زوج‌درماني‌ هاي تصويرسازي ارتباطي و راه‌حل محور را براي بهبود روابط زوجين متعارض استفاده نمود. اما براي اثربخشي بيشتر بهتر است زوج‌درماني تصويرسازي ارتباطي خط نخست درمان باشد. بنابراين به زوج‌درمانگران و مراكز مشاوره توصيه مي‌شود براي كاهش تعارضات و بهبود روابط زوجين متعارض اين رويكردهاي درماني را مورد استفاده قرار دهند.