پردازش شنيداري جمله و پلنيوم‌گيجگاهي: شواهدي از تصويربرداري تشديد مغناطيسي عملكردي در دوزبانه‌ها

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ناحيه پلنيوم ‌گيجگاهي چپ و راست در پردازش شنيداري جملات زبان اول و دوم در افراد دوزبانه اجرا شد. روش كار: جامعه آماري پژوهش حاضر، دانشجويان دوزبانه تركي_فارسي شهر تهران در سال 1398 بود. داده ‌هاي 36 فرد دوزبانه كه به روش هدفمند انتخاب شده بودند، در حين اجراي يك تكليف شنيداري دوزبانه به روش تصويربرداري تشديد مغناطيسي كاركردي (fMRI) اخذ شد. به منظور شناسايي الگوي فعاليت محرك ‌هاي دستوري_نادستوري زبان اول و دوم در ناحيه پلنيوم ‌گيجگاهي، آناليزي بر مبناي ناحيه مطلوب (ROI-based) در نرم‌ افزار FSL اجرا شد و درصد تغيير سيگنال به عنوان معيار «شدت» براي هر شركت ‌كننده استخراج و در نرم ‌افزار SPSS نسخه 26 تجزيه و تحليل آماري شد. يافته‌ ها: اگرچه معناداري اثر دستوري ‌بودگي براي هر دو زبان اول و دوم در پلنيوم ‌گيجگاهي چپ و راست مشاهده شد (0/001 P)، برانگيختگي پلنيوم‌ گيجگاهي چپ بيشتر بود. افزون بر اين، پاسخ مغزي بزرگتر به جملات نادستوري زبان اول در مقايسه با جملات نادستوري زبان دوم در پلنيوم ‌گيجگاهي چپ محرز شد. نتيجه ‌گيري: هم‌ پوشاني همبسته ‌هاي نوروني دو زبان در پلنيوم ‌گيجگاهي، به عنوان يك واسط محاسباتي، سطح بالاي بسندگي دوزبانه‌ هاي حاضر به زبان دومشان را كه در سن 7 سالگي آموخته بودند، تأييد مي‌ كند. پلنيوم ‌گيجگاهي چپ نقش برجسته‌ تري در پردازش شنيداري جملات در افراد دوزبانه دارد كه ممكن است دال بر يك سويه ‌شدگي اين ناحيه باشد. فعاليت بيشتر زبان اول نسبت به زبان دوم در پلنيوم ‌گيجگاهي چپ، حاكي از اين است كه در حالت دوزبانه و در شرايطي كه فرد دوزبانه به هر دو زبان اول و دوم خود به يك ميزان مسلط است، زبان اول به عنوان زبان پايه عمل مي ‌كند كه مستلزم صرف زمان و منابع شناختي بيشتر براي مهار و فعال ‌سازي مجدد اين زبان است.