مدل‌سازي مؤلفه‌هاي اثرگذار بر تمايل دانشجويان به راه‌اندازي كسب‌و‌كار

كارآفريني فرآيند خلق ارزش جديد از طريق يك تلاش متعهدانه با در نظر گرفتن ريسك‌هاي ناشي از آن اطلاق مي‌‌شود. پژوهش حاضر با هدف مدل‌‌سازي مؤلفه‌هاي اثرگذار بر تمايل دانشجويان به راه‌اندازي كسب‌و‌كار انجام شد. جامعه آماري اين پژوهش شامل دانشجويان دانشكده‌هاي اقتصاد و كارآفريني (625 نفر) و فني_مهندسي (2156 نفر) دانشگاه رازي بودند كه حجم نمونه مورد نظر با استفاده از فرمول كوكران با در نظر گرفتن واريانس بيشينه، جامعه بزرگ و دامنه اطمينان 0.05به تعداد 386 نفر با روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي با انتساب متناسب انتخاب شد. به‌منظور جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي استاندارد استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آمار توصيفي و تحليل مسير استفاده گرديد. يافته‌ها حاكي از آن است كه متغيرهاي نوآوري، مركز كنترل دروني، توفيق‌طلبي، پيشگامي و ريسك‌پذيري به‌طور مستقيم و متغيرهاي پيشينه خانوادگي، سابقه اشتغال و شركت در كارگاه‌هاي كارآفريني به‌طور غيرمستقيم در مجموع 33 درصد از تغييرات واريانس تمايل دانشجويان به راه‌اندازي كسب‌وكار را تبيين كردند. مي‌توان گفت كه يكي از چالش‌هاي اصلي دانشجويان، تلاش براي داشتن استقلال و امنيت شغلي در آينده است، لذا توصيه مي‌گردد با پرورش مهارت‌هايي از قبيل نوآوري و ديگر مهارت‌هاي شغلي اين مهم مدنظر متوليان امر  قرار گرفته و زمينه ايجاد اشتغال را براي جوانان فراهم سازند.