بررسي انتقادي رابطۀ عقل و جنبۀ عاطفي ايمان از منظر جان كاتينگهام

جان كاتينگهام، فيلسوف معاصر انگليسي، توجه به ساحت عاطفي ايمان را از دو جهت ضروري مي‌داند: تأثير ساحت عاطفي در تحول انساني و تبيين مسئله شر، و توجه به زبان دين و كاركرد آن در مسائل فلسفي. از نظر وي تحول يك فرآيند اجباري نيست و از طريق پذيرش دروني حاصل مي‌شود، ولي اين پذيرش با صرف شنيدن استدلال‌هاي عقلي حاصل نمي‌گردد، بلكه پاسخي از مجموع جنبه‌هاي فكري، عاطفي، اخلاقي و معنوي يك فرد است. كاتينگهام مسئله شر را نيازمند تبيين عاطفي در قالب نظريه جهان مبتني بر مشيت و عشق الهي مي‌داند. وي همچنين معتقد است باورهاي ديني داراي محتواي گزاره‌اي و شناختي هستند، ولي اين محتوا در لايه‌هايي از استعاره‌هاي مجازي و ادبي و به صورت زبان نمادين بيان شده، و كشف و استخراج آن از اين لايه‌ها روش مختص به خود را مي‌طلبد. بر اين اساس، تحليل تحت‌اللفظي اين عبارات باعث سوءفهم از آن‌ها مي‌شود. توجه به ساحت عاطفي در تحول انساني نكته‌اي ارزشمند است، ولي تضعيف ساحت عقلاني در اين زمينه در نهايت به نفع دين‌داري نيست و اين از نقاط ضعف مهم كار فكري كاتينگهام است. ناظر به تبيين عاطفي از مسئله شر، تعميم آن درباره همه انسان‌ها، خصوصاً انبياي الهي، صحيح نيست. همچنين تمامي مضامين ديني را نمي‌توان با زبان نمادين فهم كرد، بلكه دين مشتمل بر گزاره‌هاي متعددي است كه بسياري از آن‌ها داراي معنايي تحت‌اللفظي هستند.