عبور از معرفت‌شناسي معرفت‌محور به معرفت‌شناسي فهم محور در فلسفه دين

فلسفۀ دينِ فهم‌محور، علاوه بر بررسي عقلانيت باورهاي ديني، به نحوۀ حصول فهم ديني و عوامل مؤثر در آن نيز توجه دارد و بنابراين بلندهمت‌تر از معرفت‌شناسي معرفت‌محور، در كنار توجه به عقل و استدلال، بر ابعاد ديگري همچون ابعاد تجربي، عملي، احساسي، اجتماعي و فرهنگي دين نيز تأكيد مي‌كند. در اين نگاه فلسفي به دين، از مجموع بينش‌هاي به‌دست‌آمده در اين ابعاد مختلف براي تقويت فهم بيشتر دين و ايماني عميق‌تر استفاده مي‌شود. معرفت‌شناسي فهم‌محور هم به نوعي باعث گسترش در وظايف فيلسوف دين مي‌شود و هم به تغيير تمركز در فلسفۀ دين از اختلاف به گفتگو، از عقلانيت معطوف به افراد به خرد به‌دست‌آمده توسط جوامع، و از اختلافات به عنوان چالش معرفتي به تنوع به عنوان يك فرصت معرفتي، كمك مي‌كند و در هم‌افزايي سنت‌هاي مختلف دين نيز مؤثر است.