بازانديشي و بي‌اعتمادي: تجربۀ شهروندان اصفهاني از زيست در شرايط كرونايي

ويروس كرونا، نه‌تنها موجوديت زيستي آدمي را تحت‌تأثير قرار داده است، بلكه هستي اجتماعي ما را نيز زير فشارهاي سهمگين هراس پزشكي‎شده و جدايي‌گزيني‌هاي اجتماعي تهديد كرده است. اين بيماري همه‌گير منجر به تلفات گستردۀ زندگي و يك بحران اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي بي‌سابقه، با تأثيرات اجتماعي گسترده‌اي شده است. هدف از تحقيق حاضر، واكاوي تجربۀ زيستۀ شهروندان اصفهاني از پيامدهاي ويروس كرونا بر زندگي آن‌ها و تأثير اين اپيدمي بر بازانديشي تجربه شده در اين دوران است. تحقيق حاضر، از روش كيفي پديدارشناسي بهره برده است.  بدين‌منظور 30 نفر از شهروندان اصفهاني در گروه‌هاي سني، شغلي و پايگاهي متفاوت به روش نمونه‌گيري با حداكثر تنوع انتخاب شده و مورد مصاحبه عميق نيمه-ساختاريافته قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از روش هفت مرحله‌اي كلايزي تحليل شد. تفسير مشاركت‎كنندگان از هم‌زيستي با شرايط حاصل از همه‎گيري كوويد 19 گوياي آن است كه برهم‌كنشي اجتماعي شهرنشينان با شرايط كرونايي در درون بافت فرهنگي و اقتصادي كلان‌شهر اصفهان، كنشگران را به تغييرات، بازانديشي‌ها و بازتنظيمي‎هايي در ظرفيت‌هاي فكري و تأملي خود و نظم اجتماعي حاكم‌بر زندگي روزمره‎شان سوق داده است. پنج مقولۀ «تغيير سبك زندگي»، «بازانديشي معنايي»، «تقويت باهم‌بودگي اجتماعي»، «رشد فرهنگ ديجيتالي» و «بي‎اعتمادي نهادي»، مهم‌ترين تجارب شهروندان اصفهاني از زيست در شرايط كرونايي بوده است.