تحليل ساختاري رابطه بين رهبري مبتني بر دانش مديران و انگيزش انتقال دانش با تكيه بر نقش ميانجي فرهنگ يادگيري سازماني و جو انتقال دانش

پژوهش حاضر با هدف تحليل ساختاري رابطه بين رهبري مبتني بر دانش مديران و انگيزش انتقال دانش با تكيه بر نقش ميانجي فرهنگ يادگيري سازماني و جو انتقال دانش انجام شده است. اين پژوهش از نظر هدف و ماهيت، كاربردي و از نظر نحوه گردآوري داده ها، توصيفي از نوع همبستگي مبتني بر مدل يابي معادلات ساختاري است. جامعه آماري پژوهش را كليه معلمان و كارمندان اداره آموزش و پرورش ناحيه 1 و 2 شهر اروميه  به تعداد 500 نفر تشكيل دادند كه با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي ساده، تعداد 245 نفر به عنوان نمونه بر اساس فرمول كوكران انتخاب شدند. براي سنجش متغيرهاي پژوهش از پرسشنامه هاي استاندارد رهبري مبتني بر دانش، فرهنگ يادگيري سازماني، جو انتقال دانش) و انگيزش انتقال دانش استفاده شد. روايي صوري، محتوايي و سازه پرسشنامه ها مورد تاييد قرار گرفت و پايايي نيز با روش آلفاي كرونباخ به ترتيب 0.79، 0.87،0.83، و 0.73 برآورد شد. روش تجزيه و تحليل داده ها در دو سطح توصيفي و استنباطي انجام گرفت كه از طريق نرم افزارهايSPSS  نسخه 25 و Lisrel اجرا شد. نتايج بيانگر اين است كه كه بين رهبري مبتني بر دانش و فرهنگ يادگيري سازماني (β=0.31)، رهبري مبتني بر دانش و جو انتقال دانش (β=0.43)، فرهنگ يادگيري سازماني و انگيزش انتقال دانش (β=0.25)، جو انتقال دانش و انگيزش انتقال دانش (β=0.86)، رهبري مبتني بر دانش و انگيزش انتقال دانش رابطه علي مثبتي وجود دارد (β=0.39). علاوه براين، آزمون نقش ميانجي نيز نشان داد كه فرهنگ يادگيري سازماني (β=0.08) و جو انتقال دانش (β=0.37). نقش ميانجي مثبتي را در رابطه علي بين رهبري مبتني بر دانش و انگيزش انتقال دانش ايفا مي كنند.