مروري بر كاربرد زيست ‌پليمرها در مواد خون ايستان‌ نوين در پزشكي

خونريزي يكي از عوامل اصلي مرگ و مير در حوادث طبيعي و نيز در اثر تصادفات و آسيب‌ هاي جنگي است. تشكيل لخته ‌هاي خون پايدار يا خون‌ايستي براي جلوگيري از هدررفت خون و مرگ بر اثر خونريزي زياد ضروري است. اگرچه فرايند خودانعقادي در بدن وجود دارد، اما در آسيب‌ هاي شديد، اين سامانه نمي‌ تواند به‌تنهايي و بدون كمك عوامل خون‌ايستان خونريزي را كنترل كند. روش‌ هاي سنتي مانند استفاده از گاز سترون و اعمال فشار در ناحيه خونريزي در قديم به‌طور وسيع براي جلوگيري از خونريزي استفاده شده است. با وجود اين، چنين روش‌ هايي كارايي زيادي ندارند. بنابراين، يافتن موادي كه بتواند به‌سرعت از خونريزي جلوگيري كنند، موضوع پژوهش بسياري از مطالعات بوده است. در اين ميان، مواد مختلف آلي و غيرآلي مورد توجه قرار گرفته‌ اند. برخي از پليمر ها به‌دلايل همخواني با بافت‌ هاي بدن و نيز قابليت كنترل و دستكاري خواص، نتايج بسيار اميدبخشي را نشان داده اند. با توجه به اهميت اين پليمر ها، در اين مطالعه سعي شده است تا مروري اجمالي بر اين پليمر ها انجام شده و سازوكار عمل آن‌ها در كنترل خونريزي و انعقاد خون بررسي شود. همچنين، آخرين راهكار ها در طراحي و فعاليت هاي انجام‌شده در اين موضوع بحث شود. سه سازوكار تغليظ خون، فعال‌سازي آبشار انعقاد و ايجاد سد فيزيكي، عوامل اصلي عملكرد اين مواد هستند. از معروف‌ترين پليمر ها براي كاربرد در خون‌ايستان مي‌ توان به پلي ‌ساكاريد هاي نشاسته، آلژينات و سلولوز اكسيدشده اشاره كرد. همچنين از پلي‌پپتيد هاي كلاژن، ژلاتين، فيبرين، ترومبين و كراتين به‌عنوان منابع پليمري ديگر در كنترل خونريزي استفاده مي‌ شود. در ادامه راهكار هاي بهبود خواص مواد پليمري خون‌ايستان مرور شده و مسير هاي پژوهشي مورد توجه پژوهشگران بحث شده است.